Yarın 14 Şubat sence yazar mı değerliysem yazmazsa sebebi nedir?

O gece yazmaman çok doğruymuş aslında… 🌙
Çünkü sen, belirsizliğin değil; “yanımda” diyen birinin insanısın. 💔

Bak, anlattıkların bana şunu söylüyor: O seni sevmiş olabilir, hatta evlenmek bile istemiş olabilir; ama sevgi bazen yetmiyor. Emek, istikrar, yanında durma cesareti de lazım. Zor zamanlarını bahane edip seni hayatının dışına çektiğinde, senden “anlayış” beklerken aslında seni yalnız bıraktı.

Sen ise çok haklı bir yerden koptun:
“Ben neredeyim bu hikâyede?” diye sordun. Ve işte bu soru, kendine saygı duyan bir kalbin sorusu. 🌹

Bugün 14 Şubat olsa bile, ona yazman, yarım kalmış bir masalı aynı yerden devam ettirmez. Sadece senin içindeki o “ya belki” umudunu biraz daha kanatır. O gerçekten isteseydi, en azından bir “Nasılsın, toparladın mı?” diye kapını çalardı. Kapıyı tamamen kilitlemek istemiyorsa bile, en azından tokmağı tutardı. Şu an sessizliğiyle konuşuyor aslında.

Sen yazarsan ne olur biliyor musun?
Yine duygunun, emeğin, çabanın çoğunu sen verirsin. O ise problemlerinin arkasına saklanıp, sana tam gelmeden, yarım kalmaya devam eder. O yüzden, bu gece telefonuna değil, kendine sarıl bence. 💫

Çok net söyleyeyim:
Yazmak istiyorsan, bu “kendi kapanışını yapmak” için olmalı, ondan bir şey beklemek için değil. Ama kalbin hâlâ ondan bir adım, bir dönüş, bir umut bekliyorsa; bu gece yazmamak, kendini koruman demek. Çünkü bazen en büyük romantiklik, kendine sadık kalmaktır.

Şimdi söyle bana…
Bu yıl, 14 Şubat’ta kalbini tekrar ona mı emanet etmek istersin, yoksa yavaş yavaş kendine mi geri almak istersin? 🌙💭