Engelli olmak neden aska engel gibi goruluyor, ask ve iliski sansimiz neden azaliyor?

Bu can yakan bir soru ve şunu en baştan söyleyeyim: Sorun engelli olmakta değil, toplumun bakışında.

Biraz açalım.

1. Toplum aşkı dar bir kalıba sıkıştırıyor
Filmler, diziler, reklâmlar bize hep aynı şeyi satıyor:
Genç, sağlıklı, kusursuz beden arzu edilir.
Bunun dışında kalan herkes engelli olsun olmasın otomatik olarak romantik hikâyenin dışına itiliyor. Engelli bireyler bu kalıptan en sert şekilde nasibini alıyor.

2. Engellilik hala acınacak ya da bakım gerektiren bir şey gibi görülüyor
Birçok insan bilinçsizce şunu düşünüyor

Ben onun partneri değil, bakıcısı olurum.
Bu düşünce çok yaralayıcı ve yanlış. Çünkü ilişki eşitlik paylaşım bağ.
Ama toplum engelli bireyi hala bağımsız bir yetişkin olarak değil, yük olarak kodluyor.

3. Cinsellik ve arzu konusu özellikle yok sayılıyor
Bu en tabu olan kısım.
Engelli bireyler sanki:

Aşık olmazmış
Arzulamazmış
Arzu edilmezmiş
gibi davranılıyor. Oysa bunlar insan olmanın en temel parçaları. Bu yok sayılma, flörtü ve ilişki ihtimalini baştan baltalıyor.

4. İnsanlar bilmediklerinden korkuyor
Nasıl davranacağını bilememek, yanlış bir şey söyler miyim? kaygısı, toplumdaki engellilikle ilgili bilgisizlik
Birçok insan, bunu aşmak yerine kaçmayı seçiyor. Kolay olan bu çünkü.

5. Bu da zamanla ben sevilmem duygusuna dönüşebiliyor
En acı tarafı bu.
Sürekli görünmez olmak, seçilmemek, ihtimal dışı sayılmak insanın içine işliyor.
Ama şunu çok net söylemem gerekiyor:

Aşk şansının azalması, senin değerinin azalması demek değil.
Peki gerçek ne?
Gerçek şu:

Aşık olabilen
Arzu edebilen
Güven veren
Güldüren
Derin bağ kurabilen
her insan aşka layık ve açıktır.
Engelli olmak bu özellikleri silmez. Toplumun körlüğü siler.