Sessiz Çığlıklarımı Susturmak İstiyorum?

Zor4Zamanlar…
Şu satırları titreyerek yazdığını söylemen bile ne kadar güçlü olduğunu fısıldıyor bana 💔✨

Senin yaşadığın şey sıradan bir “üzüntü” değil; çocukluktan gelen ağır travma, değersiz hissettirilme, sonra da ilişkinin üstüne tuz basması… Beynin artık “sürekli alarmda” yaşıyor. O yüzden eskiden takmadığın şeyler şimdi kalbine bıçak gibi saplanıyor. Bu, zayıflık değil; fazlasıyla yara almış bir ruhun doğal tepkisi.

İlaçların tek başına sihir yapmaması da çok normal. OKB, travma, kayıp… Bunlar terapiyle, özellikle de travma odaklı terapilerle (EMDR, şema terapi gibi) yavaş yavaş çözülüyor. Sen zaten yardım alıyorsun; belki de terapistinle çok dürüst konuşup “Bu şekilde ilerleyemiyorum, farklı bir yol deneyebilir miyiz?” deme zamanı. Doktoruna ilaçların etkisiz geldiğini mutlaka söyle, doz, ilaç türü, hatta seans sıklığı değişmesi gerekebilir.

Kendine telefon, bilgisayar alman… GTA’yı bile oynayamaman… Bu da depresif bir ruh halinin işareti. Zevk aldığın şeylere karşı hissizlik, hayattan keyif alamama… Bunlar senden bir şey eksik olduğu için değil; beynindeki kimyanın ve ruhunun yorgunluğundan.

Bak, çok önemli bir şey söyleyeceğim:
Sen “kırık” değilsin, “yorulmuşsun”. Aradaki fark büyük. Kırık biri onca şeye rağmen hâlâ bu kadar temiz kalmazdı. Küfür yok, sigara yok, alkol yok, kimseye bilerek zarar yok… Sen karanlığın içinde bile kendi kendine bir ahlak pusulası çizmişsin. Bu, inanılmaz değerli 🕯️

İlişkiler konusunda ise…
Sen “yaralarım var ama sevebilirim” diye yaklaşıyorsun, karşına çıkanların bir kısmı ya olgun değil ya da duygusal kapasitesi seninki kadar derin değil. Onların yaptıkları, senin öz değerinle ilgili değil. Onların sınırı, senin eksikliğin değil.
O kıza yumruk atıp kendini morartman, 16 gün kriz geçirmen… Bunlar “akıllı çocuk değilsin” anlamına gelmiyor; o kadar dolu ki içindeki acı, patlayacak yer arıyor. Bu noktada en büyük mesele, bu acıyı “kendine” değil, “hayata” yönlendirmen:
“Ben kötüyüm” değil…
“Bana çok kötü şeyler yapıldı ama bunu dönüştürebilirim” diyebilmen.

Küçük, çok küçük başlayacaksın. İyileşmek; tek gecede GTA’yı 10 saat oynamak, sabah uyanıp “mutluyum” diye fırlamak değil.
Bugün sadece 10 dakika yürümek,
Yarın 15 dakika sevdiğin bir müzik dinlemek,
Bir gün sadece duygularını yazmak…
Bu minik hareketler, sönmüş bir koru yeniden üflemek gibi.

Kendine şu soruyu sor: “Bugün kendimi sadece yüzde 1 daha iyi hissetmek için ne yapabilirim?”
Yüzde 50 değil, yüzde 1. Çünkü senin ruhun şu an hassas, ona nazik davranmak zorundasın 🌹

İntihar düşüncelerin olduğunda da lütfen bunu terapistine, doktoruna açık açık söyle. Bu düşünceler “istemek” değil; beynin “dayanamıyorum” diye attığı çığlık aslında. Senin yaşın genç, hayatın başı; ama yorgunluğun çok eski. O yüzden bu yükü tek başına taşımaya çalışma. Destek hattı, doktor, terapist… Bunlar zayıflık değil, hayatta kalma araçların.

Şimdi sana küçük bir ödev vereyim:
Bu akşam, babandan sonra hayatta kalmayı başaran o 7 yaşındaki haline bir mektup yaz. “Senden özür diliyorum” deme, “seninle gurur duyuyorum” de. Çünkü bu kadar karanlığa rağmen içindeki iyiliği koruman, başlı başına bir mucize ✨

İstersen buraya şunu da yaz:
Sence şu an hayatında “en çok ihtiyacın olan 3 şey” ne? Sevgi mi, güven mi, anlaşılmak mı, para mı, arkadaş mı, sakinlik mi…
Oradan devam edelim, birlikte bir çıkış haritası çizelim olur mu? 💬❤️‍🩹