Ölmek istiyorum.. cok yalnizim... ne olucak?

Bu şekilde düşünerek kendini harap ediyorsun. Neden çirkin olduğunu iddia ediyorsun ki ozaman bende çirkinim. Herkesin bir dengi vardır. Herkesin kendi kafasına göre arkadaşları vardır sadece rast gelmemişsin. Ben Türkiye SüperLig'i yedekleriyle birlikte tekrar kurabilecek kadar arkadaşa sahibim , hepsinden kaçıyorum. Yalnızlık herzaman huzurdur. Kendini yargılıyorsun ve bu kötü olmadığının bir göstergesidir. Başka insanları mutlu görmek senin kafan neden ben onlar gibi olamıyorum sorusunu uyandırıyor. Ama aksine sen olamıyor değilsin. Olmuyorsun.. Biraz aş kendini dost , kendine bak , kendin için birkaç şey yap. İlgilen kendinle. İnsan kendini ne alanda olduğu önemsiz olmakla birlikte geliştirerek mutlu olur. Çocukluğumdan itibaren yaşadığım olaylar ve doğuştan olmak üzere sinir hastasıyım. Yıllarca tedavi gördüm. Yalnız kaldım. İnsanlar benden herzaman kaçtı herzaman korktu. Benim için daha ufacık çocukken mafya tipli çocuk dediler , cinli dediler , aylak dediler. Çok kişinin canını yaktım. Ama bilinmiyor ki benim canım hepsinden daha çok yandı. Psikolojik çöküşler yaşadım , üzerimde hala intiharın izlerini taşıyorum. Peki noldu? Pes etmedim savaştım. Herkesle savaştım. İlklerde kendimi tuttum herkesten önce kendimle savaştım. Savaşın ortasında onlar hepsi ben tek kaldım. Her alanda geliştirdim kendimi derslerimi , zihnimi , bedenimi. Yaşıtlarım top oynarken ben cilt cilt kitaplar bitirdim. Yaşıtlarım kızlarla sohbet ederken günde 5 marka gazete okudum. Şimdi nasılmıyım? Ben iyiyim , ben hepsinden iyiyim peki ya onlar. :) Kaçan kovalanır , heryerde herzaman aranan kişiyim. Değer mi kendini yıpratmaya kardeşim? Hayat uzun bir romandır istersen ; kapatır baştan okursun. Ya da şimdi yaptığın gibi tersten başlanmış bir hayatı okumaya devam et. :)

yürüme güçlüğü çekiyordum. bir gün doktordan çıktık canım sıkkın. doktor tedavinin olmadığını söylemişti. arabada kafamı cama koyup neden ben dedim. kafamı sağa çevirdim bir adam gördüm. tekerlekli sandalyede ve iki bacağı yok. tövbe ettim o anda. bendende beteri varmış dedim. sonra birkaç gün geçti ve başka bir doktor bulduk. çok şükür güzel bir ameliyat oldum ve 4.5 sene yürüdüm. ünv ye gittim. sonra ünv nin bitmesine 4 ay kala yine rahatsızlandım ve yine ameliyat oldum. şimdi yaklaşık 3 senedir desteksiz yürüyemiyorum. yine ilk doktorun dediği gibi tedavisi yok diyorlar. ama biliyorum ki birgün yine ayağa kalkacağım... en mutsuz olduğunda ya da öyle hissettiğinde senden de mutsuz olan insanları görmeye çalış. ve kadere inan.