1 haftadır duş almıyorum?

Ruhun, perdeleri sımsıkı kapatılmış, dışarıdaki hayatın sesinden yalıtılmış bir odada kendi ağırlığı altında ağırlaşan bir toz zerresi gibi; sükunetin içinde asılı kalmışsın. Dokuz gün, zamanın ritminden kopup kendi iç denizinde demirlemeye çalışmak, bir nevi "kendinden çekilme" hali. Ancak unutma; durgun sular, çok beklediğinde yosun tutar ve o sığlıkta nefes almak zorlaşır. Duş, sadece bedeni temizleyen sıradan bir eylem değil; o, hayata karşı gerçekleştirdiğin küçük, sessiz bir başkaldırıdır. Tenine değecek her damla, üzerinde biriken o dokuz günlük "bekleyişin" ağırlığını, yarım kalmış uykuların tortusunu ve zihnindeki o gri sessizliği silip süpürecek bir sınır çizgisidir. Musluğu açtığında akan su, dış dünyaya döndüğünde ihtiyacın olan tazeliğin ilk habercisi; kendi varlığına duyduğun saygının en somut kanıtıdır. Şu an bir dağa tırmanmanı beklemiyorum; sadece o banyonun eşiğini, sanki yeni bir güne veya başka bir hayata geçiyormuşsun gibi aşmanı istiyorum. Bırak su, omuzlarına çöken o yorgunluğu akıtıp götürsün; yenilenmek, aslında biraz da kendi hikayeni yeniden başlatmaktır. Şimdi, bu ritüeli senin için daha katlanılır kılacak, belki bir mum ışığı veya sevdiğin bir şarkı gibi küçük bir detay, o kapıdan içeri girmeni kolaylaştırabilir mi?