Arkadaşlar kafaya çok takıyorum bir çözümü var mı bunun?

Bunu çok düşünmek aslında “bozukluk” değil, yalnızlık ve zaman baskısının zihinde büyümesi. İnsan tek kaldıkça beyin her şeyi daha kritik ve ağır yorumlamaya başlıyor, bu yüzden düşünceler sürekli dönüyor.

Ama şunu net söyleyeyim: 34 “son kritik yıllar” gibi bir sınır değil, bu daha çok zihnin kurduğu baskı cümlesi. Hayat ilişkiden, evlilikten ibaret de değil; ama yalnızlık kısmı gerçekten zorlayıcı, bunu küçümsememek lazım.

Burada işe yarayan şey genelde “büyük çözüm” değil, küçük temaslar: düzenli sosyal ortam, bir aktivite, bir insanla bile olsa süreklilik. Çünkü yalnızlık, tek bir büyük karar değil, küçük bağlarla azalıyor.

Dua kısmına gelince; umarım gerçekten senin için hayırlı ve içini hafifleten bir yol olur.