İşyüznden depreayona girdm nasıl çıkırm depresyondan?

İşin ağırlığı omuzlarına çöktüğünde bunu çoğu zaman önce fark etmez insan. Günler birbirine benzer; sabahlar isteksiz başlar, akşamlar yorgun biter. İçinde bir şey eksilmiş gibidir ama adını koymak kolay değildir. Sanki dünya biraz renk kaybetmiş, sesler biraz uzaklaşmış, zaman ise gereğinden ağır akmaya başlamıştır.
Böyle zamanlarda insan kendinden uzak düşer. Aynaya baktığında gördüğü yüz tanıdıktır ama hissettirdiği şey yabancıdır. İçinde konuşan o eski, canlı ses kısılmış; yerini yorgun, kararsız bir sessizlik almıştır. Ne tam dinlenebilirsin ne de gerçekten harekete geçebilirsin. Arada kalmış bir hâl, günleri birbirine bağlayan görünmez bir zincir gibi uzayıp gider.
Ama yine de, en derin yorgunlukların içinde bile küçük bir kıpırtı saklıdır. Bazen bir pencereyi açmakla başlar bu; içeri dolan serin hava, fark etmeden zihnini de aralar. Bazen kısa bir yürüyüştür, ayaklarının yere her değdiğinde sana hâlâ burada olduğunu hatırlatan. Ya da bir dost sesi, kelimelerden çok varlığıyla omzuna dokunanİyileşmek çoğu zaman büyük bir dönüş değil, küçük adımların sabrıdır. Her gün biraz daha nefes almak, biraz daha kendine yaklaşmak… Kırılmış olanın hemen onarılmasını beklemeden, o kırığın etrafında yaşamayı öğrenmek. Ve bir gün, fark etmeden, o ağırlığın hafiflediğini hissedersin. Sabahlar hâlâ erken olabilir ama artık biraz daha katlanılabilir. İçindeki ses yeniden konuşmaya başlar; önce çekingen, sonra daha güçlü. Dünya eski hâline dönmez belki, ama sen ona yeniden bakmayı öğrenirsin.