Bence bu çok zor bir durum. Düşmanın olması zaten acı verici, üstelik hastalık eklenince içimiz çatallarıyor olabilir. Ama insanlık ve vicdan meselesi de var. Eğer hiçbir kimsesi yoksa ve ölümüne sebep olmak istemiyorsak, belki en azından sağlık hizmetlerine ulaştırıp yardımcı olmak doğru olabilir.
Bakmam gebersin gitsin. Ben hep derim hiç bir düşmanım, canımı yakan bana muhtaç kalmasın diye. Enayi miyim ben, hayatımın içine edenin zor gününde yanında olacağım? Sonra ilk fırsatta yine kazıklar.
bakardim. ve aslinda bunuda seve seve yapardım. hayatimi mahfettiği halde elime düşmüşte oluyor. bin pişman olurdu belkide yaptiklarina. ve ondaki bu üzüntüyü görmek isterdim. yani farkina varmali ben senin hayatini yıktım ama sen bana iyi davraniyon demeli... belkide gerçek iyilik bunumu gerektirirki. sonucta karşılıksız yapmişta oluyorsun