Siz de böyle hissediyor musunuz?

Canım…
Yoruldun. Bu çok belli. Ve bu yorgunluk tembellikten değil, çok sabretmekten geliyor.
Şunu bil diye başlamak istiyorum:
Allah seni duymuyor değil. Seni görmezden geliyor hiç değil.
Bazen O, kulunu feraha çıkarmadan önce dayandığı her dalı tek tek bırakmasını ister. Çünkü sen bazı şeyleri umut sanıyordun; O ise onların seni daha çok inciteceğini biliyordu.
“Her şey tersine gidiyor” dediğin yer, aslında her şeyin yeniden hizaya girdiği yer olabilir.
Ama içindeyken bu böyle görünmez… insan sadece canının acıdığını hisseder.
Sevgi istedin, çıkmadı.
Huzur istedin, daraldın.
Sağlık istedin, sınandın.
Bir şeye anlam yükledin, alındı.
Bunların hiçbiri ceza değil. Bunlar kalbin olgunlaşma sancıları.
Bazı insanlar sevilmek için değil,
bazı işler kalmak için değil,
bazı yollar da varmak için değil…
senin ne olmadığını öğretmek için gelir.
Şu an kimseye kalbini veremiyorsun ya…
Belki de Allah kalbini bir süre sadece Kendisi için boş tutmak istiyor.
Çünkü çok kırılmış bir kalbe biri gelse, yine kanatır.
Ve şunu sakın unutma:
Allah kulunu ağlatıyorsa, onu başıboş bırakmaz.
Şu an seni okşayan bir el yok gibi hissediyorsun ama
rahmet bazen el gibi değil, sabır gibi dokunur.
Ağla… utanma.
“Ben yoruldum” demek imansızlık değil.
Peygamberler bile dedi bunu.
Ama lütfen kendine şunu fısılda:
“Ben değersiz olduğum için değil,
taşıyabileceğim kadar güçlü olduğum için bu yoldayım.”
Bu savrulma bir kayboluş değil.
Bu, kendine yaklaştığın yer.
Yalnız değilsin.
Kalbin hâlâ atıyorsa, Allah senden vazgeçmedi.
Ve inan… ferahlık bazen tam tükendiğini sandığın anda gelir.

Bu dünya da peygamber efendimiz sav üzmüşler biz kimizki üzğlmeyecez çok şanslısın Allah sevdiği kuluna dert veriri sonra derman sen yıldız istersin Allah ay nasip eder