İnsan hep daha büyük dertler ile karşılaşınca geride kalan dertler daha küçük geliyor... Bizler acıyı , yaşadığımız en büyük acıyla karşılaştırarak acının ne kadar büyük olduğunu ne kadar can yaktığını anlıyoruz. . Fakat biliyor musun hepsi geçiyor. Acı verenler ölüyor, sevdiklerim ölüyor lakin birini rahmetle anarken, diğerine cok güzel lanet okuyoruz.. Yakışık almazda ne yapabilir ki insan...
Hepsi geçiyor...
Şirinde güzelmiş...
Soruna gelcek olursam
Evet şöyleki bir şeylerin sürekli iyiye gideceğine inanıyordum o zamanlar , insan daima bir şeyin iyi olacağını düşündüğünde ve bu olmadığında kendini yaralar... Bunu herkes yaşar bu gayet normaldir. Bu hissiyat iyi niyettir ve hayata yeni ve temiz pecereden bakarken oluşur...(Artniyetsizdir)
"Fakat her insan , kendi hikayesinin kahramanı ve bir başka hikayenin konuk oyuncusudur"
Çok ciddiye alma bu yorumu ve hayatı bende öylesine yazdım..
Valla içimdeki deniz kanlı bir okyanusa dönüştü Ben de senin gibiyim ama hep diyorum ki Hayat asi ve hırçınsa ben daha da asiyim Hiçbir şey beni üzemez üzüldüğüm şeylerin Hepsi de fani şeyler