%45 engelli hayatım kulağınıza ne kadar zor geliyor, dürüst olun?

Normal insanların bakış açısından ne kadar zor göründüğünü hep merak etmişimdir, o yüzden çok dürüst olmanızı istiyorum, kibar olmaya çalışmayın

-çocukken oyunların hiçbirine katılamadım, salıncak park vs ile sınırlı kaldım. Üzülüyordum Ama ailem maddi durumları iyi olduğunu için beni şımartırdı, bu yüzden dikkati dağıtılan bi çocuktum. Büyüyünce iyileşeceğim diye (zort) kendimi de oyalayabiliyordum

-okul dönemi başlayınca zorluk da başladı, teneffüse çıkamazdım ya biri çarpıp düşürürse diye hep stresliydi, kendi kendime kantine gidememeler, kış gelince “ya kayıp düşersem” diye bir ay önceden başlayan depresyon, yaşıtlarımla oyun yine yoktu ve okul zamanı zorlukları ailemin telafi edebileceği şeyler değildi.

-lise&ergenlik en zoruydu, tahmin edebileceğiniz şeyler tek tek girmiyim, lise mezuniyetine katılmadım, çünkü diğer kızlar gibi topuklu ayakkabı giyemediğim hak etmediğimi düşünüyordum, ailem çok istedi hatıran olsun diye, “saçma sapan bir şey, parti diye Serdar Ortaç açıp dans edecekler, bi esprisi yok” dedim ama gerçek sebebi kız gibi görünmeyeceğim için gitmek istemememdi.

-20 sonra bu kız hissedememe olayları devam etti ama alıştım, üzerinde düşünmemeye çalışıyorum. Hala güzel giyinmekle ilgilenmiyorum çünkü sağlıklı değilseniz bi anlamı yok. Gençliğimi tabii ki yaşamadım, hayatım evin odalarını gezmekten ibaret, yılda 4-5 çıkıyorum o da avm gibi, rahat yürüyebileceğim yerler. Pek eğlencesi yok. Ve ailemle.

-maddi durumum çok iyi, hayata tamamen küsmedim dil öğrendim e-ticarete girdim, kendi apartmanıma taşındım, her istediğimi alabiliyorum ama bağımsız gezemediğim, sağlıklı ve güzel hissetmediğim için beni mutlu etmiyor, sadece üzgün hissetmememi, stabil hissetmemi sağlıyor

şimdi 28’im ve bu saatten sonra hayatımın aynı olacağını biliyorum. Arkadaş edinebiliyorum ama istemiyorum, yalnızım ve 80 e kadar gelirsem (umarım gelmem) ve yeğenlerim gençlik anılarım sorarsa anlatacak hiçbir şeyim yok. Ailemi dinliyorum arkadaşlarıyla eşleriyle, çocukları ile ilgili hepsinin ilginç anısı var ki bana sorsalar gençliğimin %90’ı evde geçtiğinden hiçbir anım yok, “bi ara üst komşunun donu balkonuma düşmüştü” diyebilirim anca. Beni üzen de bu, anısız olmak, yine de yaşıtlarıma bakınca hala kpss borç vs uğraştığını görünce iyi miyim kötü müyüm anlamıyorum. Nispeten zengin, sağlıksız ve ağır depresifim. Berbat durumda olduğumu biliyorum ama ne kadar berbat olduğumu normal bi insanın bakış açısından duymak istiyorum. “O kadar da kötü değil” den “ne hayatlar var” ölçeğinde nereye koyardınız?