Ailecek otizmli olduğumuzu düşünüyorum, detaya bakar mısınız?

32 yaşındayım ve 31 yaşında ki kardeşimle konuşmayı geç öğrendik 4 5 yaşlarında hatta türbeye götürdüler iyi hatırlıyorum. Köyde büyüdük ve çocukken insanlardan kaçardık ayrıca yürümeyi de geç öğrendik, yürüteçle öğrettiler. Bi de 30 yaşında kız kardeşim var o da sürekli her şeye ağlayan, cırlayan biriydi. Neyse büyüdük yatılı okula gittik. Derslerimiz iyiydi hatta erkek kardeşim sürekli taktir teşekkür alırdı bende daha çok teşekkür alırdım. Ama sosyal anlamda diğer insanlardan hep geriden geliyoruz gibi. Bu yüzden hep insan arkadaş ilişkilerimiz sorunlu oldu ve hala oluyor özellikle ben ve kız kardeşim depresyon anksiyete sosyal kaygı yaşıyoruz okb vs. Erkek kardeşim de çekingen ama bizim kadar takmıyor ama insan ilişkilerinde zayıf yani kurnaz değiliz gözümüz açık değil. Ve üçümüzunde bu yaşa kadar sevgilisi olmadı. Erkek kardeşim polis oldu 3 sene önce evlendi ama hala pasif ve kendini kullandıriyor. Gelin iyice avucuna almış kullanıyor gözü görmüyor. Bunun sebebi ise ailede duygusal olarak bişey görmedik bence. Yani anne babamızda bizim gibi saf bişey görmemiş ve haliyle insan ilişkileri konusunda bişey görmedik. Herkes bizi kandırabiliyor ağzımızdan laf alıyor ve değersiz hissediyoruz. Sohbetimiz sarmiyor ve bizimle konuşmak istemiyor. Okulda vs soysal ortamlarda kendi adıma söylüyorum. Genelde hep alay edilmeye çalışılan takınılan biri oldum. Bu yüzden içime kapandım kabuğumu kiramadim hatta çalışamıyorum bile. kiz kardeşinde aynı. Polis olan polis olmasaydı o da aynı sorunu yaşardı hatta yaşıyor ama belli etmiyor. Neyse işte bunları bunları ben çekingen sosyal fobi olarak biliyordum ama altında otizm olduğunu düşünüyorum. köyde bizden başkaları da yaşadı onların çocukları gayet uyanık gözü açık ve konuşkandi hep ama onların da dersleri zayıftı. bizim dersler iyi onların sosyal ilişkileri iyiydi. haliyle bizde potansiyel olmasına rağmen bişey olamadık onlar ise işleri iyi kariyerleri var ve evli yuvaları var. Aileden de bir yol gösteren olmadı bir rehberimiz yoktu hep bir rol model eksikliğimizi vardı çocuklar olarak eğer bize ailede sadece bir anne veya baba bir tanesi bu durumda olmasaydı bilgili akıllı yol gösteren biri olsaydı kesinlikle bu durumda olmazdı kesinlikle farklı bir durumda olurduk yani bizim en büyük şanssızlığımız annemin de babamın da aynı karakteri ile birlikte evlenip uyanık olmamaları yani ve ben annemin kesinlikle otizmli olduğunu düşünüyorum yani bunu fark ettim çünkü 28-30 yaşlarında evlenmiş kendi yaşıtlara göre şu an annem 63-64 yaşlarında falan babam da 25 yaşında falan evlenmiş şunu biliyorum geç evlenen insanların özellikle anne tarafının çocukları otizmli olma oranı %50 daha fazla olduğunu biliyorum