Delirdim mi ben acaba? Kafayı yemek üzereyim galiba ben. Ne yapacağım ben?

Yok benim imkanım yok 2 3 günde bir nöbet geçiriyorum. Bazen kolum uyuşuyor, bazen başım çok şiddetli bir biçimde ağrıyor yorgunluğu söylemiyorum bile. Ailemin durumu belli zaten her tarafım kaos. Neredeyse her gün bir şeyler oluyor çevremde ve ben bu durumun içinde oluyorum saçma bir şekilde. Yaşadığın durumları gören bazı insanlar kendi yaşadıkları zor durumları benim durumumdan kötüymüş gibi anlatıyorlar bazıları da takma kafana boş ver diyerek beni saçma şekilde teselli etmeye çalışıyorlar. Ben de biliyorum kafama takmamam gerektiğini zaten sürekli kafana takma deyince sinirleniyorum artık. Yeter diye bağırmak istiyorum.

Bana epilepsi teşhisi lise döneminde koyuldu o dönem sadece bayılmam vardı farklı epilepsi çeşitleri varmış zaten benim ki en hafif geçendi işte. İlaçlarla birlikte kontrol altına alındı hastalığım üniversite okudum bitirdim geri geldim ve iş hayatına atılmak için her yere cv bıraktım aynı zamanda kpssye hazırlanıyordum. Baktım kimse işe almıyor beni evdede tıkılıp kaldı o dönem anksiyete teşhisi konuldu stresten falan. Sonra dedim ki vazgeçmek yok fabrikaya başvurdum oraya girdim dikim için fabrikada nöbet geçirdim ama lisede yaşadığım nöbetten o kadar farklıydı ki kendime geldiğimde avuçlarım yumruk halindeydi ama elimi açamıyordum tek yapabildiğim şey ağlamak oldu. O işten çıkmak zorunda kaldım çünkü doktorum ağır bir işte çalışamayacagımı söyledi. Masa başı işlerde çalış senin için en uygun yer öyle bir yer dedi. Sakin, çok ses olmayan çok ışık olmayan bir yerde çalışmam gerekiyormuş. O dönem sinir krizleri geçirip hastaneye yapmışlığım var neyse sonra yavaş yavaş kendime gelmeye başladım babam astım koahdan yoğun bakıma yattı doktorlar iyi konuşmuyordu tekrar tetikledi. Hastaneyi sevmiyorum mesela şu an oraya girince oranın ışığı ve kokusu beni etkiliyor nefes alamıyorum sanki hastanede. Çok uzun yazdım kusura bakma. Keyif nasıl bir şey unuttum galiba, tak bildiğim şey sıkılınca ya da üzgün olunca yemek yemek.

Ben çok küçük yaşta büyümek zorunda kalan bir insanım bunun yorgunluğu var üstümde birazda. İş hayatına atılmadım ama kafa olarak büyümek derler ben de öyleydim, yaşıma göre olgundum işte 🙂
Annem tek başına büyüttü beni. Okuldan eve gelir yemek yapmaya çalışırdım evi toplamaya çalışırdım 6 yaşındayım tabi o zaman ne kadar becerebilirsem. O dönem yaşadığım o kadar korkunç şeyler var ki hâla etkisini atamam mesela. Ben normalde aşırı saçmalayan ve çok gülen bir insanım aynı zamanda benim saçma hareketlerime, sakarlığıma çok gülerler. Ben böyle ruh emici bir insan değildim, ben sinirlenince "Bak şimdi canım benim" diye başlayan cümleler kurar ve karşı tarafı kırmadan anlatmaya çalışırdım. Şimdi sinirli bir insanım.