32 yaşına kadar hiç sevgilisi olmamış birisi otizmli midir sizce?

32 yaşındaki birinin otizmli olup olmadığı nasıl anlaşılır?

Kendimi bildim bileli kaygılı, içine kapanık, takıntıları olan ve sürekli depresifim. Kendimi diğer insnalardan farklı hissediyorum sosyal anlamda. Ve sosyal olarak zorluk yaşıyorum hep. İnsanları anlamıyorum çoğu kez sanki ortamda değilim duymuyorum onları vs. Onların kolayca yaptığı şeyler bana zor geliyor.

En büyük belirtileri ise 4 5 yaşlarında konuşmuşm ve geç yürümüşüm bu en büyük belirti bence.

Mesela hiç müzik dinlemiyorum ve dinleyerek ezber yapamıyorum illa okumam lazım ezber için.

Bişeyi görerek öğrenmek zor benim için. İlla birisi göstermesi lqızm ve tekrar tekrar göstermesi lazım 4 5 kere göstermesi lqızm hemen öğrenemiyorum. Ve öğretecek kişi kızmaması gerek yanında rahat hissetmem gerek.

Potansiyelimi yansıtamıyorum sürekli depresyon gibi bişey yaşıyorum. 31 yaşındayım hala küserim darılırım olgun değilim mesela. Açık açık konuşmak yerine pasif agresif davranış sergiliyorm mesela. Bi de hiç sevgilim olmadı.

Ve sürekli kendimi salllakk mall saf gibi hissediyorum. Küçükken ahraz derlerdi konuşmuyorum diye. Ahraz konuşmayan kişilere deniliyor. Çoğu kez imaları yanlış anlarım.

Kendimi bildim bileli farklılık var. Sosyal ilişkilerde sanki insanları geriden takip ediyorum. Zaten bildim bileli sosyal kaygı, düşünce yani susmayan beyin hatta sürekli depresifim. Yaş aldıkça daha çok ilerliyor. Okulda fena değildim ortanın üstü bi öğrenciydim futbol vs gibi etkinliklerde iyiydim okul takımına seçiliyordm hep. Ama çocukluktan beri hep benim için sessiz neden konuşmuyorsn denirdi. Hala arada deniyor. Ortamlara girerim ama konuşmam pek. Ve insanların konuştuğu güldüğü şeyler çok saçma geliyor hiç ilgimi çekmiyor. Genel olarak yalnız takılırım yalnızlığı seviyorum. Kalabalığı sevmem kaçarım hep. Üniversite okudum 2 senelik ama ne çalışabiliyorm ne evlilik. Bu yaşıma kadar hiç sevgilim olmadı. Hiçte diğer erkekler gibi karı kız peşinde koşmadım bu bile anormal bişey bnce. Hoşlanma olurdu hep ama konuşmazdm hep ertelerdm öyle kaçardı elimden. Onun dışında bazı şeylerde çok hassaslık var örneğin yemeğin tadını beğenmezsm yemem yani çok titizlik var. Bir farklılık var küçüklükten beri ama çözemiyorum. Sizce bu otizm mi dehb mi?
Kalabalık ortamdan, hatta az insan olsa bile kaçınıyorum, konuşasm gelmiyor. Ortama bi şekilde girsem bile konuşasm gelmiyor, aklıma bişey gelmiyor sanki kafam çalışmıyor gibi donuk oluyorm. Ve en önemlisi de biri bişey dediğinde yani kızdıran bişey söylediğinde ben karşılık veremiyorum. Aslında çok vermek istiyorum ama o an tutuluyor dilim konuşamıyorum aşırı kaygı korku oluyor o anda. Hatta o kişi telefonda arasa yine heyecan yapıyorum. Bişey dese yine mantıklı konuşamam. Aslında bu korku değil yani kavga etsem kesin döverim. Kavgadan değilde bu konuşamama orada aşırı heycan tutulma oluyor değişik bişey oluyor. Bu kalabalıkta daha çok oluyor. En çok zorlandığım şey bu öyle anlarda konuşamama durumu beni çok yoruyor. Babamda da var bu durum.

https://www.instagram.com/reel/DKMA89_IY45/?igsh=MTVrc2dnemd1NTIzNA== buradaki belirtiler de uyuyor bana