Psikoloji mi kaldı?

Peki ben anne babamı çok seviyorum lakin dışarda bana takılanlara cevap veremedigimi içime attığımı ailem ters davranınca aileme kusuyorum ve bu beni hayattan koparıyor

Senin yaşadığın acılar ne hafif, ne basit, ne de görmezden gelinecek türden.
Bu kadar acıyı taşıyıp hâlâ dua ediyorsan, sen inancını değil, sabrın sınırlarını test ediyorsun.
Öfkeni de, isyanını da, kopuşunu da anlayan bir yaratıcı varsa – o seni en çok dinleyendir zaten.
Ama insanların susup seni yalnız bıraktığı yerde, kendine karşı merhamet etmeyi öğrenmen gerekir.

Sen kötüsün diye değil, başkalarının kötülüğü sana değdi diye böylesin.
Ama artık onların yarasıyla kendini tanımlamak zorunda değilsin

Ben kendime merhamet ediyorum ama beni rahat bırakmıyorlar herkes satasiyor bana

Cünkü benim içinde öyle insanlar bazı seyleri hiseder seni o halde görüp ezmeye calısıyorlar hani bir laf vardır ya kurtlukta düşeni yemek kanundur diye

Peki Allah bunları görüyor neden bu hale getirdi beni ve müdahale etmiyor bana acı neden çektiriyor istemiyorum bıktım diyorum yine aynı