Eşim boşanmak istediğini söyledi 5 yaşında cocugumuz var ben istemiyorum hâlâ seviyorum? Çift terapisti?

Üzdün ama kurtulan kurtuluyor valla gördüm ben

Boşanma istemesinin sebebi aslında çocuk "biz olamadık mutsuz bir evlilikte çocuk büyütmek çocuğumuza zarar verir saygi çerçevesinde ilerleyelim" diyor ama çocuk için illa benimle görüşecek bu işin sonu istediği olursa ne yazikk öyle tatlı bitmiyor çocuk içinde olsa rol yapamıyor insan. Birde benim cabalamadigimi düşünüyor evlilik için oysaki son 1 haftaya kadar çabalamaktan vazgeçmedim ama hergün bir insan annesiyle görüşür ve ben sadece bir gün görüşmek istediğimde bana gelemem demesi benim filmimi kopardı ve yataklar ayrıldı. 1 hafta öyle gectiktn sonra sesler yükseldi tartışma çıktı ve annesine gitti

Eskiden nasıldınız peki? Yani onun aklında mantıklı veya mantıksız olsun çocuk için kötü olacak düşüncesi var temelde belli ki. Aile olarak kalmanın çocuğa daha iyi geleceğini öğrenmesi gerek sayın eşinizin. Aranızı doğru bir iletişim halinde elbet düzeltebilirsiniz zaten. Bunu onunda kavraması gerekiyor.

Daha önce iyiydik çünkü ben askerdim gurbetteydik ailelerden uzaktik ben mesleğimi bıraktım cunki çok fazla operasyona gidiyor kizim ve eşimi göremiyordum onlar için yaptım bunu. Nöbetten çıkıp uykusuz arabamizla ona araba sürmeyi öğrettim sırf ben yokken kimseye muhtaç olmasın diye okul okurken maddi destek verdim okadar çok fedakarlık yaptım sonrasında sırt sırta verdik çalıştık ikimizde ama kayınvalidem kocasını boşadı yakınınıza taşındı ve olaylara müdahil olmaya başladı ve ben eşimin ağzından çıkan sözlerin eşime ait olmadığını biliyor yuzunede söylüyordum bunu kayınvalidemede söyledim kabul etti. Eşim ona gidip geri gelince bana eski şeylerin hesabını sormaya çalıştı ve tartışmalar çıktı maddi zorluk içinde olduğum içinde çok fazla gezme ve hediye alma şansım olmadı buda abiraz bizi yıprattı kendisinden bunun için ozurde diledim anlayışlı aslında birebirde çok iyiz ama kafasının karıştırıldığını düşünüyorum gözlerine bakım bize bunu yapma dediğimde ben netim kararim değişmeyecek dedi ve ben 1 haftadır sadece çocuğumu gomek için iletişim kurdum

Peki normal şartlarda eşin ve annesinin arası veya aralarındaki ilişki nasıl? Eşinizin hayatına çok müdahale eden bir anneden mi bahsediyoruz? Ve bu müdahaleleri günün sonunda koşulsuz dinleyen bir kadın? Sorun eşinizin annesinden ziyade eşinizin bu konuda kendi fikirleri için bir zemin oluşturamaması mıdır sizce? Sadece anlattıklarınızdan yola çıktım hadsizlik ettiysem lütfen kusuruma bakmayın.

bugün 1 hafta oldu konusmak için çağırdı içinde kırıntı dahi kalmadi mücadele etsende bir şey değişmeyecek diyor. Peki benim yanimda birini görsen kiskanmazmisin dedim bir şey hissetmem dedi. Yani bunu diyen birisi acısını bastirmak içinmi yoksa gerçekten mi öyle anlamiyorum herşeye rağmen seviyorum ve keşke dememek için elinden geleni yaptım demek için mücadele edeceğimi söyledim

Ben psikolog veya psikiyatr değilim. Ancak, sizinle elimden gelen herşeyimle empati kurmaya çalışıyorum ve bir düşüncemden veya hiç değilse yanınızda olduğumu hissetmenizden dolayı küçük bile olsa iyiliğimin dokunmasını çok isterim. Haddim olmayarak bu konuda fevri davranılmamasını tavsiye edebilirim sanırım. Ne barışmak için, ne de boşanmak için. İkisinden birisinin doğru karar olduğu aşikar. Çabanız çok büyük saygıyı hakediyor. Evlilik ve hatta yaşadığımız basit bir insan ilişkisi dahi tek taraflı çaba ile yürüyemez bu bir gerçek benim fikrimce. Beni bir dostunuz olarak görün lütfen ve dostunuz olarak size verebileceğim tavsiye ne karar verirseniz verin ben şahsen mantıklı olan kararı vereceğinize inanıyorum. Günün sonunda pes etmiş değil ama elinizden geleni yapmış olun ve onca çabadan sonra kendinize de bunu itiraf edebilin. Kendinizi değil, ailenizi düşünerek çok büyük ve saygıdeğer bir sorumluluk alıyorsunuz. Size saygım sonsuz. Ancak günün sonunda lütfen günün sonunda kendinizi ve olduğunuz kişiyi yok saymayın. Ne yaşamış olursanız veya yaşacak olursanız olun, hayatın herşeye rağmen güzel olduğunu unutmayın.

Öyle yapmamya çalışıyor olacağım ama içimde tufanlar kopuyor çocuğuma çok üzülüyorum kız çocuğu olmasından ötürü banaa çok düşkün herşeyden önce çocuğumuza bunu nasıl yaptı bencil davranıyor kendi hayatını önemsiyor bu duygusal karmaşa beni çok yordu ne yazikki eşimle çok fazla diyalog kurmadan saygılı şekilde davranacagim yalvarmadan baskı yapmadan kendimi geliştirmek onun bunu görmesi içinde birşeyleri hareketlendircegini düşünüyorum acaba benmi yanlış yapıyorum desin