Doktorların duyguları varmıdır?

Duygularımız var tabii ki. Oturup ağladığımız hastalar oluyor, elimizden bir şey gelmeyince dünyamızın başımıza yıkıldığı. Özellikle ağır hastaların olduğu branşlarda çalışmanın psikolojik yükünü düşünemezsiniz. "Önemli bir şey yok değil mi doktor hanım?" diyen hastanın aslında son evre kanser hastası olması, tedaviye yanıt alamadığımız için hala okuluna arkadaşlarının yanına dönemeyen küçük bir çocuğun "Söz vermiştin, tutmadın." diyişi, güçlükle bebek sahibi olabilmiş bir aileye çocuklarının hayatta kalmasının mümkün olmadığını söylemek... Hele ihmal ve istismara uğrayanları düşünmek bile istemezsiniz kanımca. Hasta odadan çıktığında binlerce düşünce geçiyor zihninizden: çok da gençmiş, daha çok küçük, ailesi nasıl dayanacak, kabullenmesi ne kadar zor olmuştur, ailesinin güzel günlerini göremeyecek, yaşamayı çok istiyordu, bütün tedavilere rağmen iyileşmesi çok zor...

Eğer duygularımızı göremiyorsanız bu kalpsizlikten değil olumsuz duyguları gizlemedeki profesyonelliğimizden. Dimdik durmak zorundayım çünkü hastalarımın güçlü olmaya ihtiyacı var ve etraflarında bu desteği alabilecekleri tek kişi benim. Acılarını hissediyorum ve o acıyı bir daha duymamaları için her şeyimi ortaya koyuyorum. Bu savaşta hiçbir zaman yalnız değilsiniz. Sağlıkla kalın.

Hepimiz insanız tabiki duyguları var tabiki üzülüp seviniliyor , hasta iyiye gittikçe hem. hasta için hem. kendi basarirsi için seviniyor ama bir aile ferdi gibi üzülüp günlerce düşünemez yoksa mesleğini yapamaz hangi birine üzülsün hasta olur insan ona ragamen arada çok dah afazla etkileyen hastalar cikabiliyor