Psikoloji mi beden sağlığına daha çok etki eder, beden sağlığı mı psikolojiye daha fazla etki eder?

Beden sağlığı psikolojiye daha fazla etki eder: ... diye düşünüyorum. Yarı yarıya da olabilir de beden sağlığı yerinde olan bir insanın psikolojik olarak düşmesini çok olağan bulmuyorum. Bunu derken, yalnızca sağlık ölçümlerinde çıkan sonuçlara göre beden sağlığının yerinde olup olmamasından söz etmiyorum. Bir sıkıntının ölçüme yansıması için, kanda ya da incelenen hücre ya da doku neyse orada görülebilmesi için o sıkıntıya neden olan maddenin belirli bir yoğunlukta olması gerekir. Ben bir ölçümle saptanamayacak kadar mikro düzeyde de beden sağlığının yerinde olmasından söz ediyorum.

Bir psikoloğa/psikiyatra gittiğimizde varoluşçu, davranışçı, diyalektik ya da bunların karması olan bir terapi süreci'nden geçiyorsak; yapılmaya çalışılan şey, zaten günlük hayat akışımızı düzenlemeye yöneliktir. Değerlerimizle ilgili şemaların yeniden yapılandırılmasından çok, bu şemalar zaten doğru/sağlıklı görülüyordur ancak bunların, günlük hayata geçirilmesinde sıkıntılar yaşadığımız öngörülüp bunu çözmeye yönelik bir terapi yolu izleniyordur. Dolayısıyla, çözüm yolu zaten bizim daha önce muhtemelen deneyimlemediğimiz hipnoterapi gibi bir süreç değildir; aksine, bizim hemen yanı başımızda olup bitenlerden geçiyordur. Bir insanın nasıl sağlıklı bir günlük akışı olacağı da sır değil: yeteri kadar kaliteli uyku, yeteri kadar kaliteli besin, yeteri kadar kaliteli fiziksel aktivite. Böyle bir hayat akışı olan birinin de beyin kimyasında kolay kolay bozulmalar olmaz. Psikotik bozuklukların bile oluşum ve iyileşme süreçlerinde; uyku, besin-kanda dolaşan madde, bedensel sağlık durumu belirleyici etkenler olarak görülüyor. Tabii, çevresel etkenler de göz ardı edilemez ancak bunlar, çevresel etkenlerden kişinin ne kadar etkilendiği-etkileneceği konusunda belirleyici oluyor. Çevresel etkileri yok etmiyorlar ancak bunların sağladığı faydayı ya da neden olduğu hasarı belirleyici düzeyde azaltıp çoğaltabiliyorlar.

Beyin kimyasındaki bozulma, bizim doğru/sağlıklı bir günlük akışta kalmamızı güçleştiriyor ancak bu bozulmayı düzeltmek için aldığımız ilaç tedavisinin ya da psikoterapinin ya da herhangi bir psikolojik terapinin sonuç vermesini beklemeden, ne kadar güç olursa olsun, o doğru/sağlıklı olan günlük akışta kalmak için uğraşmamızın asıl çözüm olduğunu düşünüyorum. O akışta kalamadığımız sürece ilaç ya da terapinin de sonuç verdiğini görebileceğimizi sanmıyorum. Yalnız, o günlük akışta kalmak için -gerekiyorsa- tabii ilaç tedavisinin ve/veya terapinin de devam ediyor olması gerekir çünkü beyin kimyamızda bozulma yokken de doğru/sağlıklı bir günlük akışta kalmak zor değil ama kolay da değil; o günlük akıştan sapmamıza neden olacak çok fazla insani unsur var. Yani; zararlı bir atıştırmalığı yememek zor bir şey değil, aslında ama yiyoruz. Tek yapmamız gereken, onu ağzımıza sokup boğazımızdan geçirmemek ama çoğumuzun kendini durdurmadığı zamanlar oluyor. En basitinden... Bu öz denetimi, beyin kimyasında bozulmalar varken yapabilmek tabii daha zor olacaktır. Bu nedenle; kendimize de çok yüklenip işkence etmemek ya da süreçten tümüyle vazgeçmemek için birlikte çalıştığımız uzmanın ilaç ve/veya terapi öngördüğü tedavi planına da uymamız gerekir.

(Bir psikolog ya da psikiyatrist değilim. Yazdıklarım, yalnızca kendi okuduklarımdan ve deneyimlerimden aktardıklarımdır. Yazdıklarımın ne derece doğru olduğunu, okuyan kendi muhakemesiyle değerlendirir.)

Öhöm… Şöyle ki efendim hemen çok bilmiş gözlüklerimi ele alarak konuya açıklık getireceğim. 😸
Her ikisi de birbirine etki eder elbette. Stres ve kaygı sorunlarıyla başa çıkan bir insanın beyni incelendiğinde delik deşik bir şekilde formunun bozulduğu gözlemlenmiştir. Böylesine fiziksel belirtileri olan soyut yapının vücuda tesiri ne düzeydedir, az biraz tahmin edebiliriz. Beden sağlığında sorun yaşayan bir bireyde ise hayat kalitesinin düşmesinden gelen küçük belirtilerde bile stres, sıkıntıyla büyük bir soruna evrilebilir.