12 Sene sürülen depresyondan çıkılmaz ki?

sağ göz şaşı sol kulakla işitme engeliyle doğdum tembel kafası çalışmayan ders anlamayan bir öğrenciydim nitekim öyle oldu liseyi 16 yaşında bıraktım. üniversite hayatı kurulacak arkadaşlık sevgiler de böylece başlamadan yok olmuş oldu. eve kapandım bilgisayar oynamaya başladım rahmetli babam fakir ve cahil bir insandı bana sorumluluklarımı hatırlatmadı zamanla artık yatmak kalkmak yemek yemek bilgisayar oynamak daha kolay gelmeye başladı nitekim öyle oldu bilgisayar beni yuttu o gün bugündür 12 yıldır 2012 den beri hala aynı şeyi yaşıyorum bilgisayar bağımlısı oldum çok kilo aldım midem genişledi sürekli susuyor ve acıkıyor şekerim tansiyonum diyabetim çıktı dişlerimi fırçalamadım her gün kola içtiğim için kaybettim saçım iğrenç bir şekilde kıvırcık şekil almıyor sesim bir çocuk gibi ince ve kötü bir kulakla duyup bir gözle görüyorum boyum kısa vücudum kilo yüzünden beyaz çatlaklarla dolu. ve hiç bir zaman çalışmadım çünkü lise terkim aldığım parayı işi kendimi her zaman küçümsüyeceğim sorumluluk gözümü korkutuyor kendi sorumluluğumu bile alamadım birey ve özgür olamıyorum hiç arkadaşım yok dışarı uzun yıllardır çıkamıyorum hiç bir hayal kuramıyorum odamdan evden başka gidecek yer yok sanki. üstelik bilgisayarda ünlü bir kızı da kafayı takmış bulunmaktayım bir erkekle görürsem evlendiğini felan duramam gibi geliyor. kendi hayatım yok mecburen başkalarının hayatını izliyorum diğerleri gibi sosyal özgürlüğüm birey hissetmek sorumluluk almak felan yok kapana kısılmış hissediyorum sadece yemek yemek bilgisayar oynamak yatmak uyumak için varım kendimi hiç beğenmiyorum diğerleri gibi kendini sevecek hayatı sevecek bir konumum yok ünlü bir kıza da takıntılıyım kendime zarar vermek felan geliyor. Diğerleri gibi hiç bir şey başarmadığım için böyleyim yaşayan ölü oldum depresyondan sanki ancak ölü olarak çıkacak gibiyim 16 yaşından beri böyleyim 28 yaşına geldim. hiç bir hayal amaç hedefim beklentim yok kimseden ve hiç bir şeyden diğerleri gibi kendini seven hayatı olan arabası ehliyeti sevgilisi arkadaşı sosyallikleri olan biri değilim bu yüzden çok hınçlıyım düşmemem gereken bir hayatı yaşamak zorunda kalıyorum ünlü birine de dediğim gibi çok takınlıyım daha çok moralim bozuluyor ne olacak böyle bilmiyorum 12 sene geçti kendimi hiç bir şekilde nereye koyarsam koyayım beğenemicem belli ki , derdim dünyadan büyük valla. hayat sanki bir tek acun ılıcalıya güzel gibi bu dünya benim değil gibi esir hayat yaşıyorum. hayata çok yabancı çok geri çok uzağım zamanında yapılan bir hatanın beynimin ders algılamadığı durumun acısını çekiyorum. abilerimle küsüm bana tek annem bakıyor 66 yaşında o ölse para veren olmayacak marketten bir şey alayım çok çaresizim Allah düşmanımın başına vermesin gerçekden çok zor 12 yıldır hapis hayatı yaşamak derdimi yalnız aynısını yaşayan anlar