Psikoloğa gidip faydasını gören var mı?

Öyle mi diyorsun. Psikoloğa hiç gitmediğim için anlamıyorum, bilmiyorum. Büyüler, sihirler mi yapar yoksa öğütler mi verir, ne yapıyorlar hiç bilmiyorum. 😂😂 Eğer dediğin gibiyse ben Youtube'da takılayım, kendimi öyle geliştireyim.

Sorunun ne söyleyebilirsen söyle buradan ben sana söyleyeyim git veya gitme diye :D

Sürekli mutsuzluk, umutsuzluk, depresyon, hiçbir şey yapmak istememek, özgüven eksikliği, hayatta hiçbir şey başaramayacak düşüncesi, hiçbir insanı sevememe, neredeyse tüm insanlarla iletişim, samimiyet eksikliği. Genel olarak hep sessiz, sakin, içine kapanık biri gibiyim. Uyumsuz hissediyorum insanlara ve ülkeye, hiçbir yere ait hissetmiyorum kendimi. Uzun süre birlikte zaman geçirsek bile çoğu insan bana yabancı, samimiyetsiz geliyor. Bu yüzden hep içine kapanık, sessiz biri olarak biliniyorum. Goy goy, geyik sohbetler neredeyse hiç yapamıyorum. Sevgilim hiç olmadı, hiç sevilmeyecek gibi düşünüyorum. Aşırı değil ama çekingen, utangaç bir yapım var. Aklıma gelenler bunlar şimdilik.

Yaşın kaç senin 26 mı

Evet

Şimdi sana gerçekçi olacağım, bir sorunu ya sorunu çözerek ya da sorunu yok ederek halledebilirsin. Çekingenim utangacım diyorsun o zaman olma, havadan vahiy gelerek veya ilahi bir güç sana dokunarak bunu halledemesin. Yolda birisine giderken adres sor, dönerciye gir döner ye bitince abi işler güçler nasıl vs 2 dk sohbet et okula işe vs gidiyorsan karşı cins birisine günaydın ne nasıl gidiyor de böyle ufak ufak adımlar atınca zaten büyütürsün sonrasında. Diğer türlü insanlar samimi gelmiyor vs diyorsan insanlar samimi değil zaten çoğu herkes bir ailen değil bunu bil bunu kabullen.

Utangaç, çekingen olmayacam bundan sonra deyince olmuyor ki. İlahi bir güç beklemiyorum tabii ki ama psikologların vs. neler uyguladığını da bilmiyorum ve kendimin yapamayacağı bir şeyler yapacağını düşünüyorum. Bilmediğim için belki de yanılıyorum. Birisine adres sormak, çakmak istemek, bir dükkana gidip selam vermek, kolay gelsin demek, bir şeyler sormaktan çekinmiyorum. Topluluk önünde konuşurken rahat olamam mesela. Bir kızın yanına gidip ondan hoşlandığımı söylemekten çekinirim. Utanıyorum işte, kaynağı belki de ben, görünüşüm, hayatım, yaşantım, ailem. İnsan bunlardan utanırmış ve bu yüzden utangaç olurmuş, bir yerde okumuştum. İsteksiz olarak insanların beni yargılamasından, kötü düşüncelere sahip olmasından korkuyorum galiba. Olmayan karizmamı çizdirecekmişim gibi sürekli. 😄😄 Çalışıyorum şu an ama çalıştığım yerde kız yok. Okulda kızlarla konuşuyordum kimileriyle, çekinmiyordum. Hiç tanımadığım ve hoşlandığım bir kızdan çekiniyorum genelde. İnsanlar samimi değil evet ailemizden olmayabilir ama aynı iş ortamında uzun süre beraber çalıştığım kişilerle de samimi olamıyorum, samimi gelmiyor bana. Çoğu insana bakıyorum, neredeyse herkes birbiriyle çok samimi oluyor, sohbetler koyu oluyor, kimileri birbirini kardeşi gibi seviyor. Ben insanları sevemiyorum, samimi bulmuyorum, pek güvenmiyorum da. Uzak durmak en iyisi gibi düşünüyorum. Konuşacak konu da bulamıyorum pek. Pek muhabbet edebilen biri değilim. Bu yüzden çekingen, içine kapanık olarak damgalandığım çok oldu. Gerçeği, işin aslını ben de bilmiyorum. Kafam karışık, o yüzden psikoloğa mı gitsem diye düşünüyorum. Eğer dediğin gibi psikolog ilahi bir güç ya da benim yapamayacağım şeyler yapmıyorsa ben Youtube'daki psikologları vs. takip edeyim, kitaplar vs. okuyayım kendimi geliştireyim bu konuda. Bir psikolog musun yoksa bu konuları iyice araştırmış biri misin bu arada?