Bir insan anlattıklarıyla neden celisir?

Neden? Ne kişiligi?

Ne sorunu?

Bilmem. Normal degilim.

Neyim olduğunu bende bilmiyorum.

Bilmiyorum. Degisiyor. Aci hissediyorum galiba en cok. Pismanlik, korku, huzursuzluk... Kendimden rahatsiz oluyorum. İcimden yapma istegi gelen seylerden korkuyorum. İnsanlardan korkuyorum.

Üzmek? Mahvetmek. Once ben. Sonra digerleri. Sayısız istismar, zorbalık, tehdit, iğrenç teklifler, dedikodular... Ki daha bu yıl resit oldum.

Kolay degil. İmkansiz gibi. Ama yine de cabaliyor olmam ve sonuc alamamam, duzelen bir seylerin olmamasi, huzura kavusma istegi beni mahvediyor.

Tek dayanagim erkek arkadasim. Bana tek iyi gelen sey o. Cok seyden siyrildim. Birtek ailem ve erkek arkadasimla disari cikiyorum. Onlar disinda iletisimde oldugum tek kisi de en yakin kuzenim. Tedbirliyim her zaman. Su qn uzun zaman gecti korumaya calisiyorum kendimi. Yaklasamiyorlar galiba. Bu sira bulasan yok.

Taciz, istismar... Hep benim yuzumden aslinda. Benim aptalligim ve savunmasizligim. Dusunememem. Hicbir seyin farkinda bile olmamam ve defalarca insanlara guvenmis olmam.

Evet. Savunmasızdım. İstemedigim belliydi. Kucuk bi vcocuktum. Masum.

Surmuyor ki zaten. Hayatta degilim su an. Daha bir suru sorun var. Bu sadece birazı. Mevlanin beni almasini bekliyorum. Verdigi cana bir kez daha kiymak istemiyorum. Ardimda biraktigim o sayili kisinin mahvolmasini istemiyorum. Onlqr icin yasiyormus gibi yapiyorum. Ama hayatta oldugum surece de onlara zarar veriyorum.

Sanmiyorum. Kimseyle de konusmam. İhanet gibi hissederim. Sadece buradan cevap verdim. Kimse anlayamaz zaten. En azindan hic anlayan olmadi.

Tesekkurler