Okb ilaçsız geçer mi?

Açıkçası hayatımı yedi yıllarca. Geçmişte olan olayların yarattığı takıntılar, alakalı alakasız şeylerin gün boyu olur olmadık yerlerde mutlu olduğum her anda aklıma gelmesi ruhumu yedi. 4 Yıl antidepresan kullandım samimi dostlarımla dertleştim anlatabileceklerimi anlattım. Ama bunları yaparken bile bir nebze olsun iyileşebileceğime inanmadığımdan pek etkili olmadı. En son artık her gün ölecek gibi olduğumdan mutlu olma kararı aldım. Aklıma gelen düşünceleri kabul ettim, defetmedim. Ama aynı zamanda o düşüncelerin beynimin bana zarar vermek isteyen kötü tarafından geldiğini idrak ettim. Benim düşüncelerim bile değildi, bana zarar vermeye çalışan bir tarafımdı sadece. Umursamamaya çalıştım mutluluğumu engellememesi için çaba sarf ettim. Şu anda yine ara sıra aklıma gelse de yıllar önceki benle aramda dağlar kadar fark var diyebilirim. Evet normal insanlar kadar olmuyor ara sıra yokluyor, Ama eski benle karşılaştırdığımda aşırı derecede rahatladığımı biliyorum. Yani evet umutsuz olma bunu kabullen hastalık hakkında bilgi sahibi ol ve inan. Umut var...

Bu hastalıklı baş etmenin en doğru yolu şu gerçeği bilmekten geçiyor. O düşünceler senin düşüncelerin değil. Bak bunu teselli olsun diye falan söylemiyorum %100 biliyorum ki bu böyle. Beynin senin en rahatsız olacağın şeyi tespit ediyor ve sonra seni deniyor. O düşünceleri aklına getiriyor. Eğer bundan rahatsız oluyorsan yandın. Bu sefer sürekli onun üstüne gidiyor Ve sen aslında bu düşünceyi kendi düşüncen sanıp vicdan yapıyosun. Merak etme aynısını da yaşadım neler neler geldi aklıma, Eğer sen kötü bir insan olsaydın zaten bu düşünceler seni rahatsız etmezdi. Onların senin düşüncelerin olmadığını anlamak en önemli kısım. Boşuna üzülme, bir daha seni rahatsız eden düşünceler aklına geldiğinde onları senin düşünmediğini bil. O an bunu kendine söyle, boşuna üzülme.

Değilsin. bildiğin değilsin eğer öyle olsan rahatça düşünür aklına getirir hatta direkt ihaneti eder ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi yaşayabilirdin. eğer psikoloğuna durumdan bahsedersen o da çok çok normal karşılayacaktır. Çünkü ben dahil her hasta psikoloğuna bu durumu soruyor bu hastalık için çok normal bir durum. Ve sadece müstehcen düşünceler değil seni rahatsız eden her konu aklına tekrar tekrar döner. Eğer aklında böyle bir şey canlanıyorsa bunun sana ait olmadığını kabul et ve rahatsız olmamaya çalış bu konuda istikrarlı bi mücadele yapman lazım. Ta ki beynin senin artık bundan rahatsız olmadıgını anladıgı güne kadar. Zaten o zaman artık onu bırakıp başka yerden vurmaya kalkıyor. Bırakmasa bile sen kendi düşüncen olmadıgını bildiğinden eskisi kadar rahatsız olmuyor, suçluluk hissetmiyor, bununla yaşamayı öğreniyorsun.

Rica ederim. Saçma gelmiyor aynı şeyi yaşamış biri olarak tamamen anlıyorum. Umudunu yitirme

Aslında umut az değil. Ben eski halime göre çok rahat bir insana dönüştüm artık. Tabi bunun için çok uzun süre çaba verdim. Ama oluyor merak etme, Ve asıl hedef aklına gelen düşüncelerden kurtulmak değil bunu unutma! O düşüncenin verdiği suçluluktan kurtulmak. O düşünceyi umursamamak. O düşüncelerin kaynağının seni rahatsız edecek şeyleri sana söyleyen bir düşman olduğunu bilmek. Eğer dediklerine gösterdiklerine kulak asarsan mutlu olacak. Amacını gerçekleştirmiş olacak. Senin yapman gereken bu senle alakası olmayan kaynaktan gelen düşünceler umurunda değilmiş gibi yapmak. En azından başlangıçta böyle ve ardından gerçekten umurunda olmamaya başladığında vız gelecek, rahat edeceksin.

4 yıl antidepresan kullandım, kullandıktan 3 ay sonra falan kafam rahatladı mücadele etmem kolaylaştı, o dönemleri çok hatırlamıyorum hafızamda yok. Ama sanıyorum bir süre sonra tekrar aynı yere geldim inişli çıkışlı bi süreçten sonra antidepresanı bıraktım. Bıraktıktan 1 yıl sonra şu an olduğum konumdayım. Aklıma geliyor rahatsız etmeye çalışıyor, ama umursamıyorum. Ne o düşünceyi aklıma getiren benim, ne de bu konuda yapabilecek bir şeyim var. Bu hastalıgın tedavisi takıntılardan düşüncelerden kurtulmak değil, onları umursamamak. Aklına gelmesini önlemek değil, aklına geldiğinde olabildiğince sakin ve mantıklı kalarak umursamamak. Hedef bu olmalı. ki sen umursamayınca düşüncelerin sıklığı azalıyor ve yok olmaya başlıyorlar. Ayrıca tek başına mücadele vermek yerine psikoloğa görünmekten de zarar gelmez. Seni yargılamadan, garipsemeden dinleyecek biri olur yanında. Eğer seni yönlendirirse antidepresan kullanıp bu süreci kolaylaştırmayı da deneyebilirsin.

Evet. Beni seven, sevdiğim insanlara, arkadaşlarıma çok sinirlenip küfrettiğim kızdığım vs. oldu. İlaç tedavisinden bir kaç ay sonra çok pişmanlık duymuştum vicdan yapmıştım. Doktorum o zamanki yaptıklarımın hastalığımın da etkisiyle olduğunu vs. söylemişti.

Şundan mı bahsediyorsun. Karşındaki kişiyle iletişim kurarken her şey normal gidiyor hatta belki iyi gidiyor ama sen alakasız bir şekilde sinirlenip ağır laf etmek istiyorsun. Eğer buysa bu da oluyor. Biriyle normal veya iyi bir iletişim kurmanı engelleyecek şeyler gözümün önüne geliyordu eğer iyi vakit geçiriyorsam bir laf edip o anı bitiriyor kavgaya bile dönüştürebiliyordum. Zaten bu hastalığın amacı bu. Senin iyi vakit geçirmeni, mutlu olmanı engellemek.

Tamam şimdi anladım. Tamamen normal ve bana hala oluyor hala. Kendime bile küfür ediyor beynim eğer aklına bu tarz bir şey gelirse. Bu durum cidden çok yorucu. Ama hiçbiri sana ait değil. Ben aklımda sabit birini belirlemiştim sevmediğim. Tüm küfürleri ona yönlendiriyorum:) yapamazsam da umursamıyorum çünkü cidden benim düşüncemle alakalı değiller. Bak aynı şeyi yaşıyoruz o yüzden bundan şüphen olmasın. boş ver umursama kulağına fısıldanan bir vesvese gibi düşün senden çıkmıyor o sözler emin ol.

Dedim ya kendi ailene bile etsen bunu sen yapmıyorsun beynin yapıyor. Bunu ciddi manada fark etmen lazım. Eğer o küfürü kendin tasarladığını düşünürsen hayatın saçma sapan bir yere gider. Benim düşüncem değilmiş gibi davranıyorum demişsin. E zaten senin düşüncen değil ki? Rahatsız olduğun bir konuda beynin seni zorluyor bunu takmamayı ciddi manada öğrenmen lazım

Bence en kısa sürede öğrenmelisin. Takıyor olsan bile kaynağının sen olmadığını bilmen lazım. Bunu da internetten okb'nin ne olduğunu anlatan yazılar okuyabilir psikoloğuna bu konudaki şüphelerini iletir düşüncelerinin kaynağını sorabilirsin. En çok kendin çaba göstermen seni rahatsız etse bile mantıklı bakman gerekiyor.

Utanç hissetmenin gereksiz olduğunu anlamalısın. Şu an düşüncelere yenik düşerek kendine büyük zarar veriyorsun. Başka bir şey değil. Paniklemek utanmak sıkılmak saçma düşüncelere girmek yerine mantıklı davranmaya ve düşünmeye çalış.

Anlatmamalısın. Anlatınca nolacak? aklına küfür geliyormuş bunu bilse nolacak. Ben içindeki suçluluğun öyle geçeceğini sanmıyorum. Bundan kurtulmak için söylüyorsun ama onun çaresi o değil. Direkt olarak saçma oldugunu bilmek ve gülüp geçebilmek. Şu an benim yaptıgım gibi. Bırak gelsin aklına geçsin gitsin aklından sen işine bak. Onu kulağına fısıldayan bir şeytan gibi gör o düşüncelerin seninle hiçbir alakası yok. İsteyerek geçirmiyorsun beyninden bunu ciddi manada anlaman lazım. O sırada sen sövmüyorsun başkası sövüyor. E başkasının sövmesinden sen niye vicdan azabı duyasın değil mi?

Bu düşünceler belki bir ömür seninle devam edebilir. Ama kaynağının sen olmadığını öğrenince ve vicdan yapmayı bırakınca azalıyor. ve artık gelse bile umurunda olmuyor. Suçluluk duyuyorum diyorsun ısrarla. Neden suçluluk duyuyorsun? sana ait olmayan düşüncelerinin aklından geçtiği için mi? Olma olmamalısın tek yolu bu açıkçası