57 bin TL karşılığında corona olmayı kabul eder misiniz?

Bağışıklığım yüksek, iyi besleniyorum. Dolayısıyla virüsün beni entübe yatıracağını sanmıyorum. Diyelim ki yatırdı, o zaman da kaybedecek hiçbir şeyim yok. 2 yıldır işsizim, iş bulamıyorum, hatta aramıyorum bile. Çalışmam için benim için manevi anlamı olacak bir iş bulabileceğimi sanmıyorum. Asgari ücrete psikolojik sağlığımı satamam kimse kusura bakmasın. Mesleğim gereği teknolojiyle haşır neşirim ve teknolojiden anlamayan asalaklarla sigortam dolması ve sinir sistemimin altüst olup dengesiz bir insana dönüşmem pahasına ömür boyu uğraşamam. Tüketti bu insanlar beni. Alternatif olarak yapabileceğim bir şey de bulamıyorum çünkü eğitim sistemi bizi tek bir mesleğe empoze ediyor. Daha lisede sayısal sözel eşit ağırlık dil diye ayrım yapılıyor. İstediğin bölümü kazanamafığın zaman puanının yettiğine girip mecburen okuyorsun. İstediğin bölümden mezun olsan bile iş hayatı malum. Sevmediğin işlerde sevmediğin kişilerin ağız kokusunu çekiyorsun. Okusan da aynı maaş okumasan da. Kendi hayatını kurabilmek için uzun yıllar çalışabileceğini düşündüğün sana güven veren ve seni içine dahil eden bir firmada çalışmak istiyor insan ki ev, araba alabilip evlenebilsin. Çalıştığımız işler nasıl peki? En düşük ücrete en yüksek performansı bekleyen, seni insan yerine koymayan, kendi istekleri her zaman ön planda olan yöneticilerle nereye kadar devam edebileceğin hakkında düşünüp durdukça kendi hayatını kurma hayallerin hep öteleniyor. Bir noktada umudunu da kesiyorsun zaten. Neden çalışıyorum o zaman? Aldığım ücreti biriktirip (ki bunun için hiçbir borcumun, evimin, arabamın, çocuğumun olmaması gerekiyor) 65 yaşımdan sonra daha çok olacak sağlık masraflarını ödeyebilmek için mi? Hastaneler br gün kazansın diye mi onca sene çalışıp biriktireceğim? Köle miyim ben? Maalesef evet. Çoğumuz köleyiz. İş bul, çalış, işten çık kısırdöngüsünden kurtulamadığım, çalıştığım yerlerde kendimi güvende hissedemediğim için kendi hayatım diye bir şey asla olamayacaksa o zaman ben neden yaşayayım? Belki yurtdışına gitmek, belki tatile gitmek, belki evlenmek ve çocuğuma güvenli bir gelecek sunabilmek istiyorum? Asgari ücretle bunların hepsi yalan. Borca girmeden ve birilerini incitmeden mümkün değil. Hayatın anlamı ne o zaman? Bunları düşündükçe yaşamak bile gelmiyor içimden. Tam da bu yüzden 57 bin lira gibi güzel bir rakam karşılığında corona çalışmalarına gönüllü olmak isterdim. En azından insanlık için bir şey yaparken ölmüş olurum ya da çalışmaların bitiminde dövize yatırıp erimesini engelleyeceğim bir güvencem olur kenarda. O paraya da dokunmam, yaşlılık parası o, hani hastaneler yiyecek ya. Böylece alacağım asgari ücretin bir kısmını kenarda biriktirip mütevazi bir tatil yapabilir, gezmeye gidebilir, evleneceğim kişinin de desteğiyle en azından bir tane çocuğum olabilir. :(