Bir Mitomaninin Ağzından: Neler Yaşadım, Deneyimlerim Neler?

Merhabalar, adım Jesus sizlerle bu yazı dizimde MİTOMANİ hastalığımla ilgili anılarım, deneyimlerim ve gözlemlerimi paylaşacağım. İlk olarak şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki bir noktadan sonra bizim hiçbir çıkar gözetmeden söylediğimiz yalanlar büyük bir faciaya dönebiliyor…

Nasıl fark ettim?

1 ay kadar bir süre oldu belki de daha kısa… Ancak bu uzun süredir söylediğim yalanlar gerçekten başıma çok dert açmaya başladı ve artık kendime dur demenin vakti çoktan gelmişti. Anladığım ilk anda kimseye söyleyemedim böyle bir hastalığa sahip olduğumu gerekçemse şuydu ya onlar söylediğim her şeyin yalan olduğunu düşünüp bana bir daha asla güvenmezlerse ya ağzımdan çıkan her şeye (doğru olanlara bile!) bu da mı bir yalan acaba? diye akıllarında soru işaretleriyle bana yaklaşırlarsa (şayet söylediğim çoğu şey de yalandı neye yaklaşacaklar ki?) diyerek kimseye bir şey söyleyemedim ve babama bir psikiyatri ile görüşmek istediğimi söyledim ama olay tam olarak şöyle gerçekleşti…

-EN MUTLU ANINI YAKALDIM-

+gelsene bir şey konuşalım Baba tutup balkona çıkardım ve sadece şunu söyledim;

-Baba sana bir şey söyleyeceğim * bana nedenini sormayacaksın tamam mı?

+Yine noldu?

-Psikiyatri ye gitmek istiyorum

+Tamam

İçeriye geçtik ve bana biraz daha sıcak yaklaşmaya başladı ve 30 40 dakika sonra kendisini tutamayıp oğlum bak beni korkutma bir sorun mu var? Dedi hayır baba sorun yok sadece gidip konuşmak istiyorum dedim tamam dedi balkona çıktık ve bana en iyi psikiyatri benim bana anlat neyse sorun dedi ve o an BAM bir yalan daha geldi benden… saçma sapan bir olay anlatıp saçma sapan bir bahane ürettim Sonrasında da psikiyatri aradım ama fiyatta anlaşamadık ve gidemedim pek maddi durumumuz iyi değil ama iyi gibi de bende bilmiyorum daha doğrusu maddiyatı bahane ettim diyelim...

Deneyimlerim

Artık bir noktadan sonra asla ve asla söylediğiniz yalanları hatırlayamıyorsunuz ve üstüne saçma sapan yalanlar uydurmak zorunda kalıyorsunuz olay çıkmaza giriyor fazlasıyla arkadaşlık, aile, sevgili hepsi bir bir kopuyor bir noktadan sonra ve size herkes yalancı gözüyle bakıyor hissetmeseniz de anlıyorsunuz duyuyorsunuz ancak buna gerçekten körü körüne inananlar oluyor ve onlar da bir noktadan sonra yok artık be diyerek sizden uzaklaşmasa da dinliyorlar sadece… Yalan söylemek için hiçbir özel duruma veyahut da bire bin katıp anlatmaya gerek yok bir arkadaşımı arayıp yolda yürürken zaman geçsin vs diye bir sürü olay anlatıyorum mesela yürürken bi kadın gördüm olum bayıldı çok fena oldum ya kadına yazık oğlu geldi falan aradı kadın aldı gitti çocuk ne varsa artık yani bir insan neden böyle bir yalan söyler ki hiçbir mantığı yok hiç ama hiç. Gerçekten kurtulmak istiyorum hemde çok. Geçenlerde aklıma şu geldi yalan söyleyen insanları eskiden tak diye gözünden tanırdım ya da birkaç cümlesinden hepimiz anlarız ya hani işte bizimkiler bir noktaya kadar anlaşılmıyor çünkü şöyle düşünüyor insanlar ya böyle bir şey için neden yalan söylesin ki?

GERÇEKTEN KURTULMAK İSTİYORUM HEMDE ÇOK. Yoruldum artık bu durumdan, kendimden tiksinir hale geldim..

sizden sadece bir ricam var bu hastalığa yakalanmış ya da olduğunu fark ettiğiniz,düşündüğünüz bireylere daha anlayışlı daha güven verici yaklaşıp tedaviye tatlılıkla zorlayın ben kendi kendime bunu farkedip gideceğim bu benim için çok güzel bir şey gerçekten ancak çoğu insan bunu farkedemiyor bizler söylediğimiz yalanlara kendimiz inanan insanlarız...

son sözüm olarak nolur kalp kırmayın tedavi olmaya itin tatlı bir şekilde bizi...