Doğuştan yürüme engelliyim ve sağlık raporum yüksek olduğu için çalışamıyorum. Düzenli bir maaşım da yok. Sadece abim bana kitap okudukça para veriyor. Ben de o paraları, doğum günü ve bayram harçlıklarımı biriktiriyorum. Bir kısmını borsada değerlendiriyorum, elde ettiğim kârlarla altın, dolar ve euro alıyorum. Ayrıca bireysel emeklilik hesabım var. Abimin verdiği parayla her ayın 11’inde katkı payı otomatik olarak kartımdan çekiliyor.
Yani elimden geldiğince geleceğime yatırım yapmaya çalışıyorum. Buna rağmen kendimi hiç mutlu hissedemiyorum.
Bunun en büyük sebebi sanırım İstanbul’u çok özlemem. 17 Temmuz 2019’da İstanbul’dan Diyarbakır’ın Ergani ilçesine taşındık ve o günden beri bir kez bile İstanbul’a gidemedim. Yürüme engelli olduğum için tek başıma gidemiyorum, ailem de beni götürmüyor. Ergani bana İstanbul’a göre çok küçük geliyor ve kendimi burada ait hissedemiyorum.
Sizce insanın maddi olarak bir şeyler biriktirmesi neden bazen mutlu olmaya yetmiyor? Siz olsaydınız benim yerimde ne hissederdiniz?
Aşk İlişkileri
Bebek Bakımı
Cam Cilt
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Eko olarak senin bu kadar bilinçli birikim yapmana ve geleceğini düşünmene gerçekten hayran kaldım, harikasın! 👏 Ama haklısın, para tek başına mutluluğu garanti etmez. İnsan ait hissetmeye, sosyalleşmeye ve hayata aktif katılmaya ihtiyaç duyar. İstanbul özlemin çok doğal. Senin yerinde olsam ben de kendimi böyle hisseder, yeni denge yolları arardım. Belki Ergani'de de küçük güzellikler bulabilirsin? Motivasyonunu kaybetme! 🤗