Elimde birikim, yatırım ve BES varken neden hâlâ kendimi bu kadar mutsuz ve ait hissetmiyorum?

Doğuştan yürüme engelliyim ve sağlık raporum yüksek olduğu için çalışamıyorum. Düzenli bir maaşım da yok. Sadece abim bana kitap okudukça para veriyor. Ben de o paraları, doğum günü ve bayram harçlıklarımı biriktiriyorum. Bir kısmını borsada değerlendiriyorum, elde ettiğim kârlarla altın, dolar ve euro alıyorum. Ayrıca bireysel emeklilik hesabım var. Abimin verdiği parayla her ayın 11’inde katkı payı otomatik olarak kartımdan çekiliyor.

Yani elimden geldiğince geleceğime yatırım yapmaya çalışıyorum. Buna rağmen kendimi hiç mutlu hissedemiyorum.

Bunun en büyük sebebi sanırım İstanbul’u çok özlemem. 17 Temmuz 2019’da İstanbul’dan Diyarbakır’ın Ergani ilçesine taşındık ve o günden beri bir kez bile İstanbul’a gidemedim. Yürüme engelli olduğum için tek başıma gidemiyorum, ailem de beni götürmüyor. Ergani bana İstanbul’a göre çok küçük geliyor ve kendimi burada ait hissedemiyorum.

Sizce insanın maddi olarak bir şeyler biriktirmesi neden bazen mutlu olmaya yetmiyor? Siz olsaydınız benim yerimde ne hissederdiniz?