Ablamın borç vermeyen insanlara kızması hakkında ne düşünürsünüz?

Yani şöyle annemin de yeminle bir sürü borcu var üstüne kadının ev parasının üstünden 200.000 tl si eksik ve ona göre az faiz alıyor ve bu kadın şu an kira ödüyor o gelen faizle.
Bir de lise son sınıfta okuyan erkek kardeşim var. Bu sene onun da sınavı var üniversiteye başlayacak..
yani annemi kardeşimi kimse düşünmüyor.
Ablam varsa yoksa kendini toparlamanın derdinde ama onlar ne yapsın.. emekli maaşıyla döndürmeye çalışıyorlar evlerini.

Mesela annem çocuk bakıyor para istedi ağzıyla annem ve haklı kadın. Ben 6 sene onların evinde kaldım. Kaldım da ne oldu değişen ne oldu ki hiçbir şey. Araba almalarına bile ben vesile oldum araba alırken bile ben kredi çektim onlara.. ee neye yaradı bak kapıdaki arabası çöp oldu. Satamıyor , binemiyor, muayeneye bile götüremiyor.

Birilerine kızacağına şükretmeli ki etrafında yine iyi insanlar var. Oğlu ilkokula başladı ben götürdün getirdim annemi kardeşimi bıraktım onların yanına taşındım. Sonra kızı oldu 7 aylıkken de onu bıraktı çalışmaya devam etti. 3 yaşına da kadar kızına baktım öyle parasıyla falan da değil. Evinin işini gördüm, yemeklerini yaptım.. arada laflarını da yedim.

Evlenirken bile kızıma bakacak o manipülasyonu yaptı bana aman kötü olmayalım diye ona bile tamam demiştim… ta ki eşimin de gözü geç de olsa açılana kadar.. eşim dedi ki Ece olmaz bak biz kabul ettik baştan ama olmaz dedi. Biz yeni bir yuva kuracağız sen dedi bu kız için sabahın köründe kalkacasın.. yeri gelecek yağmur çamur diyecek sen gel diyecek bende bak diyecek dedi. İstedğin gibi evini yönetemeyeceksin dedi.
Ve o zaman da evlenmemize 2 ay falan vardı. Ben tabii slk olduğum için nişanlıma kızıyordum ben bakarım ederim diye

Tabii bir şekilde bunu öğrendi kızdı laf yaptı bayağı neymiş erkenden neden söylememişiz. Erken söylesek de aynı tepkiyi vermeyecekti sanki..

Ablamın bu hale gelmesinin sorumlusu eniştem ama şu an ablam evet bizi de o bu hale getirdi.

Ben bakmadım tabii ve şu an inanılmaz hafifim. Kızına baktığım dönem ml gibiydim. Sabah erkenden kalkardım. Ne uyuduğumu anlardım ne kahvaltımı anlardım. Sanki evlenmişim de çocuğum varmış gibiydi.. bir eşim eksikti o evde.
Oğlu için de aynı şeyleri yaptım okula götür getir her şeyiyle ilgilen.. okul kıyafetlerine varana kadar ben ütülerdim. Sabah kalkardım kahvaltısını hazırlardım. Beslenmesini hazırlardım. Okula bırakırdım gerekirse sınıfına çıkardım bir anne gibi.. ve daha 19 yaşındaydım o zamanlar..

Şimdi yakında 26 yaşında olacağım. Eşim gözümü açtığı için çok mutluyum. Şu an istediğim saatte yatıyorum istediğim saatte kalkıyorum. Çocuk sorumluluğu dene şey yok evimde. İstersem temizliğimi yapıyorum istemezsem yapmıyorum. Kendi kafama göre dışarı çıkabiliyorum.

Bak ben ablam için üzülüyorum yalan yok. Kimse bu kadarın hak etmez ama suçlusu biz değiliz. Sorun da burada başlıyor. Bak görmüyor musun nasıl da hayatında herkes onun için seferber olmuşuz fakat elde var yine 0. Kopan bacak misali görüyorum onlar kan kaybetmeye muhtaçlar. Eniştem çok geç anladı her şeyi..
ben eniştemi yaprak dökümü Şevket olarak adlandırıyorum. Bu kadar bahtsız bir insan olabilir.
Ablam aslında çok çalışkan kendi işini kimseye danışmadan yapabilen akıllı bir kadın ama ablamı çirkef , mutsuz, kendi mutsuzluğu ile etrafına da onu yayan , insanların mutluluğunu bile çekemeyen.. çocuklarına kendisinin bile bakmasına olanak tanınmayan bir kadına çevirdi. Borç istemek mesela ablamın önceden yapacağı bir şey değildi ki bu..