Fakirleri ciddiye alamıyorum. Siz peki?

Aslında sorun sadece fakirlik de değil. Bazıları gerçekten küçük insanlar. Ezikler, vizyonları küçük. Mesela adamın babası fabrika işçisi olmuş , iyi de bir adam ama işi zor ve az kazanıyor. Çocuk ben daha iyisini yapayım demiyor, okulu bitireyim ben de babamın fabrikasına gireyim diyor. Daha fazlasını elde etmek için çabalamak şöyle dursun, hayal bile etmiyor. Mesela genç bir öğrenciyken durumumun kötü olduğu zamanlar olmuştu ve bazı arkadaşlarım bana sen neyine güveniyorsun nasıl böyle dik başlı olabiliyorsun diyorlardı. Ben de bugün işlerim kötü olabilir ama belki seneye tatilimi lüks villamın havuz başında yapabilirim diyordum. Bana gülüyorlardı ama ben dediğimi yaptım, onlar hala bıraktığım yerdeler.

Yazları babamın dükkanında çalışıyorum ve babam dükkana zengin müşteri geldiği zaman çay kahve yemek her şey ikram eder fakir biri geldiğinde bir an önce yollamak ister açıkçası bende bu konuda biraz babama çekmişim onun kovmak istediği müşterilerin çoğunu bende kovmak istiyorum ama fakir olup iyi giyimli, bakımlı, konuşma tarzı ve tipi iyiyse ciddiye alırım.