Geceye bir şiir/şarkı bırakır mısın?

İnancımı bir akşamüstü bıraktım,
kimsenin fark etmediği bir rüzgârda.
Ne bir çığlık oldu, ne bir veda;
sadece içimde bir kapı sessizce kapandı.
Kırgınım.
Sevildiğini sandığın yerde
yalnızlığını fark edince kırılıyor insan.
Kalbin, kendine yabancı bir dil öğreniyor o an.
İnancımı yitirdim;
çünkü sözler ağır geldi,
bakışlar eksik,
suskunluk ise her şeyden daha çok konuştu.
Kırgınım;
çünkü umut, en çok güvendiği yerden düşer.
Ve insan, düşen umudu tutmaya çalışırken
ellerini yaralar.
Artık inanmak istemiyorum gökyüzüne,
yıldızlara, yarınlara…
İnanmak yoruyor beni.
Kırgınlığım, kalbimin en dürüst cümlesi oldu.
Ama yine de,
bir yerimde hâlâ nefes alan bir sessizlik var.
Belki inanç gitti,
ama insan kalmak…
henüz terk etmedi beni.