Geceye bir şiir bırakır mısın?

Bilmeni istiyorum


bir şey.


Bunun nasıl olduğunu biliyorsun:


bakarsam


kristal aya, penceremdeki yavaş sonbaharın kırmızı dalına,


dokunursam


ateşe yakın


elle tutulamayan küle


ya da kütüğün buruşuk gövdesine,


her şey beni sana taşıyor,


sanki var olan her şey,


aromalar, ışık, metaller,


senin beni bekleyen adalarına doğru yelken açan


küçük teknelermiş gibi.


Şimdi,


eğer beni yavaş yavaş sevmeyi bırakırsan


ben de seni yavaş yavaş sevmeyi bırakacağım.


Eğer aniden


beni unutursan


beni arama,


çünkü ben seni çoktan unutmuş olacağım.


Uzun ve çılgınca düşünürsen,


hayatımdan geçen


bayrakların rüzgarı,


ve beni köklerimin olduğu


kalbin kıyısında bırakmaya karar verirsen,


hatırla


o gün,


o saatte,


kollarımı kaldıracağım


ve köklerim başka bir diyar aramaya


başlayacak.


Ama


eğer her gün,


her saat,


benim için yazgılı olduğunu hissedersen


amansız bir tatlılıkla,


eğer her gün bir çiçek


dudaklarına tırmanıp beni ararsa,


ah aşkım, ah benimki,


içimde bütün o ateş tekrarlanır,


içimde hiçbir şey sönmez veya unutulmaz,


aşkım senin aşkınla beslenir, sevgilim,


ve yaşadığın sürece o senin kollarında olacak


benimkinden ayrılmadan.

Gece ve Sessizlik

Gece iner usulca, yıldızlar parlar,
Ay, gökte bir sır gibi ağır ağır kayar.
Sessizlik sarar her yanını, derin mi derin,
Zaman durur sanki, bir anlık serin.

Rüzgar fısıldar, uzaklardan gelir,
Yürekte bir hüzün, bir özlem belirir.
Her nefes bir hikaye, her adım bir iz,
Gece, sonsuzluğu taşır içinde sessiz.

Düşler göğe yükselir, umutlar dolaşır,
Karanlıkta parlayan her ışık bir aşktır.
Ve bil ki, her gece bir sabaha doğar,
Yıldızlar altında yüreğin hep parlar.

Xelvioris

Soytarılık etmeden güldürebilmek seni
Ekmek çalmadan doyurabilmek
Ve haksızlık etmeden doğan güneşe
Bütün aydınlıklari içine süzebilmek gibi
Mülteci isteklerim oldu arasıra biliyorsun
Şimdi iyi niyetlerimi bir bir yargılayıp asıyorum
Bu son olsun bu da benim sana ayrılırken hediyem olsun...