Otomatik Portakal kitabı hakkında ne düşünüyorsunuz? Sizce nasıl bir kitaptır?

Otomatik Portakal neden yasaklanmamış mesela? Çok merak ediyorum bu sorunun cevabını. Bir kurgusal karakter de olsa, eserin karakteri nasıl yaşamı boyu herkese tecavüz edebilir, nasıl aklına esen her türlü sapkınlığı ve suç unsuru taşıyan durumu yapar da hikaye sonunda mükafatlandırılır?
Bu benim mantığıma uymuyor ve evet, bu tip eserler ne okunmalı ne de izlenmeli. Ki bahsettiğim iki eseri de okumuş ve izlemiş biriyim.

Acı, keder, dram yahut dillendirmesi zor duygu ve düşünceleri eserler anlatabilir, buna asla karşı değilim. Ama dünyaca ünlü sayısız eser varken; ki ben hala okuyup yetişmeye çalışıyorum; neden bizler bu tip eserlere takılı kalalım ki?

Estağfurullah, okuyup da kıymet vermenizden ötürü ben teşekkür ederim.

Aynen öyle...
Bu eserden sonra hangi kişilerin içerisinde '' Alex olmalıyım '' ateş yandı kim bilir...

Ben hayatta gördüğüm toplumu ilgilendiren ve topluma nüfuzu olan şeylere daima '' kimlere kötü, kimlere iyi örnek olup, etkiliyor acaba bu eser?'' gözüyle bakarım...

Estağfurullah...
Ben kişisel gelişime, topluma örnek olmaya, feyz alınan kişi olabilmeye çok dikkat eden biriyim. Bakış açım daima o yönde. Bu yüzden de izlediğimde, okuduğumda ve edindiğim herhangi bir şeyde bu düsturda olmaya gayret ediyorum.

Hep eksiğiz aslında, hiç de tam olmadık, olamayacağız ama bu pervasız yaşamalıyız sonucunu doğurmamalı.

Yaaa, "bilincin özgürleşmesi" değil mi?
Bence Maslow ile benzerler, ikisi de işin nihayetinde kişinin kişilik gelişimi ve kendini gerçekleştirme yolculuğuna dair fikirlerini anlatmış ama elbette bambaşka yollarla...

Ben hep ileriye gitmeyi arzu eden biriyim ve şükür ki netim. Netlik kadar huzur veren bir şey yoktur. Kıymet görüyorsan kal ve yeşer. Üzülüyorsan ve değer görmüyorsan terk et...

Teşekkür ederim onore ettiniz.

Bundandır zaten anlaşılabildiğimiz, ileriye gidebildiğimiz zeminlerde ancak mutlu olabiliriz, çünkü bu tip zeminlerde bizler dünden daha iyi, yarınki halimize de aç oluruz.

Ama gelin görün ki bugünün yaşam ve ikili ilişkilerinde insanlar kapris, huysuzluk, hala ben merkezci hâller ve daima empatiden yoksun durumlarla boğuşuyor. Burada bırakın kendini geliştirmeyi, ilerlemeyi, insan bir parça huzura hasret kalıyor, Allah korusun...

Bir ortamda dilediğim kıymeti görmüyor, verdiğim değeri bilemiyorlar, saygıyla sevgiyle yoğuramıyorlar ve "ben"den sıyrılıp da empati yapamıyor ise birileri uzaklaşırım. Ben eminim ki kibirli, egoist olarak görüyorlardır ama zerrece umurumda değil. Çünkü ne zaman insanlıktan taviz veriyoruz, işte o zaman derin mutsuzluklara sürüklüyor insanlar bizi :))

Kalabalıklardan ziyade tenha bir zeminde çok kıymetli iletişim ve muhabbet, âdeta terapi, huzur aşısı gibidir...

"Ben bunu hak etmiyorum ki" çizgisi yani farkındalığı evet, hemfikirim.