Yorumlarınızı bekliyorum. Yazdığım kitaptan minicik bir alıntı?

İçim bir garip sokak bu akşam. Kaldırım taşlarının arasından gece ıslatıyor ayaklarımı. Ayakkabımı mı daha çok yoksa ayaklarımı mı daha fazla karanlık yapıyor bu bilmiyorum ama sanki ayakkabılarım üzerimde ve ben onların ağırlığını taşıyamıyor gibi yürüdüğümü hissediyorum bu gece. Bilmem kaçıncı defa söylüyorum kendime bunu "ilk defa böyle hissetmiyorsun". Bilmem kaç defa cevap veriyorum kendime "son defadır belki". Bir ihtimal daha var dedikleri bu defa kaldırım taşlarının arasına akıtmak galiba içimdeki soruları, cevapları. her şey bir garip bu akşam; mesela gökyüzü. Herkes bu kadar soğukken nasıl gülümseyerek yürüyebilir? Herkes nasıl bu kadar adımı ardı arkasına atabilir nefes nefese kalmadan? Ben neden ikinci adımımdan sonra kalbimin üzerine basıyorum gibi nefes almakta zorlanıyorum.