Sivilcelerinizle de Güzelsiniz!

18 yasındayım ve şu güne kadar ben de sivilcelerim yüzünden çok çektim. Yeri geldi insanlar beni üzmeyeceğini düşünerek dalga geçti, yeri geldi bebek gibi teni olan arkadaşlarıma özendim, yeri geldi sivilcelerim yüzünden insan içine çıkmaya korktum.

Şu an hala sivilcelerim nadir olsa çıkıyor ve yanağımda izler var. Ama bunlarla yaşamayı öğrendim. Eskiden sevdiğim insanın sivilcelerim yüzünden beni sevmemesinden çok korkardım. Sonra öğrendim ki olay başkasının değil benim kendimi sevmemde.

Evet arkadaşlar; yüzümüzü ne kadar yıkasak da, ne ilaçlar kullansak da bu illet geçip gitmeyi bilmiyor. Hormonel ve yapısal faktörler yüzünden hayatımızın bir döneminde sivilcelerimiz çıkıyor. Ama bu bizi iğrenç yapmıyor. Birkaç pürüzümüz varsa nolmuş! İzi kalıp hiç geçmeyecekse nolmuş! Önce bizim kendimizi sevmeye başlamamız gerekiyor.

Dış görünüşe bu kadar takan ve dalga geçmeyi seven bir toplumda sivilceli olmak çok zor, evet. Ama sivilce insanı psikolojik yönden batırabilen bir unsur. Sivilcesizler "yüzünü yıkamıyo musun ya cildin iğrenç parlıyosun" dese de bizler onlardan daha da çok yıkıyoruz belki cildimizi.

Kıssadan hisse, herkesin kendini kusurlarıyla sevmeyi öğrenmesi gerekiyor. Ayrıca karşındaki kişinin kusurlarıyla şaka da olsa dalga geçmek onu kırabilir lütfen çok dikkat edin😊

Okuduğunuz için teşekkürler!!!