Kendini Sevdiğin Kadar Güzelsin!

Bu bence aslında benim içimde sakladığım en karanlık dönemlerimi barındırıyor. Bu benceyi benim bir zamanlar içinde bulunduğum konumda şuanlar olanlar için bir yol gösterici olarak yazmak istiyorum.

Bir bakıma çekiniyorumda aslında. Çünkü beni tanıyanlarınız bu zamana kadar hep özgüvenli hep kendiyle barışık Tambirakrep gördü. Ve işte geçmişimde yaşadığım iç dünyamdaki değişim süreci sizlerle.

İlk okul yıllarım güzeldi fakat babamın işinden dolayı sürekli farklı yerlere taşındığımızdan hiç bağlı olduğum bir arkadaşım olmadı. Sınıftaki hep yeni gelen öğrenci ezikliğini yaşadım. İlkokul ve Orta okulu bilirsiniz hepimiz bu dönemlerden geçtik. O zamanlar sınıfa yeni gelen öğrenciyi sanki suç işelemiş gibi dışlardınız. İşte ben hep o nedensiz dışlanan kızdım. Neyse bu yıllar bunun harici pek bir zaran ziyanlı geçmedi.

ÖMRÜMDEN 10 YIL ÇALAN LİSE 1

İşte herşey burada başladı. Öncelikle küçük bir nota değinmek istiyorum. Ben iyi bir lise tutturmuştum ilk tercihlerde fakat okulların açılmasına ve kayıtların yapılma döneminde babam saolsun biz ilçe dışındaydık ve okulların açılmasına son bir gün kala kendi ilçemize dönmüştük. Liseme kayıt olamaya gittiğimde ''KONTENJANIMIZ DOLDU. DAHA ÖNCE GELMELİYDİNİZ'' diyen bir okul müdürüyle karşılaştık ve götümüze vura vura gerisin geriye döndük. Ve sonuç olarak tek kontenjanı dolmayan okul olan Endüstrü mesleğe babam beni yazdırdı.

Seneye okulunu değiştiricem yapıcak birşey yok hem evimizede çok yakın diyerek babam beni avuttu o zamanlar.

İşte kendimden nefret etmemi sağlayan 1 yıl böylelikle başlamış oldu.

Neyse bir süre sonra okulun o pis ortamına ve o erkeklerden korunmayı aklı başında bir kızsanız başarıyorsunuz.

Sınıf arkadaşlarımın hiçbirine yüzvermemenden kaynaklı olarak hepsi dış görünüşüme saldırıda bulunmaya başladı. Öğretmene bağıra bağıra Hocam .... (adım) neden bu kadar çirkin ? deyip beni hocaya rezil edenlermi dersiniz. Taklidimi yapanlarmı dersiniz. O zamanlar benim sevdiğim bir çocuk vardı bunlarda biliyorlardı adını ama kim olduğunu falan bilmiyorlardı. Sınıfta sevdiğim çocuğun benim onu sevdiğimi bilse intehar edeceği falan söyleyip türlü türlü hakarette bulunmuşlardı.

Tek suçum onlarla muattap dahi olmamak çıkma tekliflerini geri çevirmemdi.

Her gün eve gelince saatlerce ağlardım. Aynalara küsmüştüm artık. İnsanların yüzüne bakmaya utanır olmuştum. O kadar çok çirkin olduğuma inanmıştım ki biri bana güzelsin diye iltifat etse sanki benimle alay ediyor sanıyor altında başka bir ima arıyordum.

Otobüse bindiğimde sanki herkes bana bakıp içinden ''Ne kadar çirkin biri ıyy'' dermiş gibi geliyordu. Bu depresyon ya da kendini beğenmemezlikten artık çoktan çıkmış ve çirkinlik paranoyasına dönüşmüştü.

Hayata küsmüştüm. Bir erkeğin yüzüne bakamaz olmuştum. Kafamı eğiyordum yolda yürürken sanki hep yüzümü saklamak zorundaymışım gibi hissediyordum. Biriyle konuşmaya gülmeye utanıyordum.

Cehhennem gibi 1 senenin ardından okulumu değiştirip istediğim okula girebilmiştim. O iğrenç erkeklerin birdaha yüzünü görmeyeceğim için şükrediyordum. Tüm sorunlarım bitmişti onlara dair ama artık içimde koca bir AŞAĞILIK duygusu vardı.

Hiç geçmeyecek sanmıştım bu his. Hiç bitmeyecek.

Öyle bir dönemdi.Yeni çevremdeki insanlar oldukça iyiydiler beni seviyor ve övüyorlardı fakat ben onların karşısında çok çirkinim kendimden nefret ediyorum diye ağlayan bir kızdım artık. Kendime söz geçiremiyordum. Aşağılık sendromunun tam içindeydim. Psikolojik yardım almak istedim ama ailemin bu olanlardan haberi yoktu. Onları bunları anlatıp üzmek istemedim. Tüm karanlığı içimde sakladım ama git gide de o karanlıkta boğuldum.

Bir süre sonra ben böyle kendimden şikayet ettikçe insanlardan benden bıkıp uzaklaşmaya başladı. Haklılardı aslında onlara kızamam. Ben berbat haldeydim. Kendi bedeninin her hücresinden nefret eden bir kız düşünün. O kendini sevmezken başkaları onu nasıl sevsin.

Böyle bir lise 2 döneminin ardından Lise 3 te durulma dönemine giriş yaptım.

Çirkin olduğumu kabullenmiştim artık. Çirkinlik artık benden ayrılmaz bir parçaydı. Ve şunuda anlamıştım eğer birinin yanında kendinize çirkin derseniz o kişiye size çirkin deme hakkını vermiş oluyorsunuz. İnsanlar bunu ilerde size karşı koz olarak kullanabiliyor. Bunun farkına vardığımdan beri tek tük kendimi başkalarına açmaya başlamıştım. Artık gerçek dostlar edinmiştim. Göçebe hayatımızın durulduğu bu dönemde sınıfa sonradan gelen kız değil sınıfın bir parçasıydım artık. Özgüvenim yavaş yavaş yerine geliyor. Fakat aşağılık duygusu hala peşimi bırakmıyordu. Sevgilimin olmamasıda bu duyguyu körükliyip duruyordu.

O zamanlar sevgilim yoktu çünkü hala erkeklerden çok utanıyordum. Kafamı kaldırıp yüzlerine bile bakamıyor hemen o ortamdan kaçıyordum. Lise 3 ün başlarındaydı tabi bunlar.

Lise 4 e geçiş tatili.

Evet tam olarak şu an içinde bulunduğum zaman dilimi. şu an harika hissediyorum. Soracak olursanız. BEN ÇOK GÜZELİM. Bunu biliyorum artık. Artık aynalara baktığımda kusurlarıma değil güzel olan yerlerime odaklanıyorum. Çıkma teklifleri alıyorum. Bir çok erkeğin yavşaklıklarına uğruyorum ve bunlar benim için mutluluk kaynağı şeyler. Çünkü farkettim ki kendini sevdiğin kadar güzelsin. Sen kendini sevmezsen kim seni sever ki? Sen kendine çirkin dersen kim seni güzel görür ki?

Ve kızlar inanın bana siz kendinizi güzel hissetiğiniz sürece gerçekten güzel oluyorsunuz. Meğer benden hoşlanan ne çok erkek varmış etrafımda.Ben bu zamana kadar kendimin farkında değilmişim. Eğer kendinizi severseniz herkes sizi seviyor. UNUTMAYIN BUNU ASLA.

VE SİZLER;

Unutmayın arkadaşlar bir kıza hakaret ederken onun hayatına bu nasıl etkiler düşünemiyorsunuz. Şaka amaçlı yaptığın şeyler benim gibi belki bir sürü kızın hayatını zehir edebilir.

ÇİRKİNLİK SADECE BİR ETİKET. KENDİNE YAPIŞTIRMAKTA KENDİ ELİMİZDE SÖKÜP ATMAKTA.