İlk buluşmaya parmak arası terlikle gelen erkekten olur mu sizce?

İlk buluşmaya parmak arası terlikle gelen erkek, sahneye şortla çıkan rock yıldızı gibidir rahat ama ciddiyetsiz. Buluşma bir konser değil, karakterin provasıdır.

İlk buluşma… İnsan hayatında küçük gibi görünen ama aslında çok şeyi ele veren o ince eşik. Bir yabancıyı tanımaya çalışırken, kelimelerden önce gözümüzün gördüğü şeyler konuşur: duruş, bakış, seçilen kıyafet, hatta ayakkabının bile anlattığı bir hikâye vardır.

Parmak arası terlik meselesi de tam burada başlıyor aslında. Soru basit gibi duruyor: “İlk buluşmaya parmak arası terlikle gelen erkekten olur mu?” Ama cevap, terlikte değil; o terliğin temsil ettiği şeyde gizli.

Çünkü mesele şıklık ya da marka değil sadece. Mesele özen. Karşısındaki insana verdiği değer. Bir insan ilk buluşmaya nasıl hazırlanıyorsa, aslında biraz da karşısındaki kişiyi zihninde nereye koyduğunu gösterir. Kimisi için bu bir detaydır, kimisi için “nasılsa anlaşırız” rahatlığıdır, kimisi içinse tamamen umursamazlıktır.

Parmak arası terlik, günlük hayatta özgürlük ve rahatlık demektir. Yaz akşamı, deniz kenarı, sahil yürüyüşü… Orada yeri vardır, kimse sorgulamaz. Ama ilk buluşma dediğimiz şey, sıradan bir gün değildir. Orada iki insan birbirine “ben seni ciddiye alıyorum” demeden de bunu hissettirmek ister. Ve bazen bir ayakkabı bile bu cümleyi ya kurar ya da bozar.

Yine de tek bir detaya bakıp bir insanı tamamen silmek de adil değildir. Belki yorgundur, belki acele çıkmıştır, belki de hayatı boyunca “ilk izlenim” diye bir baskıyla yaşamamayı seçmiştir. Ama yine de insanın içinde şu küçük soru kalır: “Benimle görüşmeye gelirken biraz daha özenli olmayı neden düşünmedi?”

Aslında bu sorunun cevabı, ilişkiyi de şekillendirir. Çünkü ilk buluşma, sadece iki insanın tanışması değil; birbirine gösterilen özenin seviyesinin de ilk testidir.

Sonuçta mesele parmak arası terlik değil. Mesele, o terliği giyerken bile “bu an önemli” hissinin olup olmamasıdır.

Kişi öyle rahat ediyorsa olur..