Eşim benimle dışarı bile çıkmak istemiyorsa, hep uyuyup arkadaşlarıyla takılıyorsa bu evlilik nereye gider?

Aslında çok yazacak bir şeyim yok, alışılmış bir durum ama bir yandan da içimi dökmek istiyorum. Hiçbir zaman hatasını kabul etmeyen bir insanla birlikteyim. Aylardır bir şeyler yapalım, birlikte dışarı çıkalım diye kendimi yırtarken dün bana benimle mutlu olmadığını, dışarı çıkmanın içinden gelmediğini söyledi. Bu beni o kadar yaraladı ki. Biliyorum, bu yaptığım çok yanlış bir şey ama evli insanlarla kıyaslıyorum kendimi ve kendimi harap ediyorum. Bir kere bile iş yerime gelmedi, bütün iş arkadaşlarım eşleriyle olurken benim yanımda hiçbir zaman eşim olmadı. Bu da canımı çok yakıyor. Biraz karışık yazıyorum, çünkü kafam çok karışık. Salondaki insanlar onun ailesi gibi olmuş, benimle zaman geçirmeyi bırak, konuşmuyor bile, sürekli uyuyor. O insanlarla bir yere gittiğinde bana haber vermeyi bile unutuyor, aklına bile gelmiyorum. Ama ben onun eşiyim, değil mi? Ben haber vermediğim zaman az da olsa sinirleniyor ama ben bir şey dediğimde ben suçlu oluyorum. Ben aile evine dönemem artık. Bunu ona söylediğimde de "sus o zaman, konuşma" dedi. Ben de öyle yapacağım. Susacağım. Artık bir isteğim olmayacak ondan. Zaten dışarı çıkmak benimle içinden gelmiyormuş, ne isteyebilirim ki? Benim istediğim tek şey, tam anlatamıyorum ama, bir eşimin olduğunu hissetmekti. Ne 1 tane arkadaşımla tanıştı ne de bir tane iş arkadaşımla. Bütün içsel problemlerime kendim göğüs germeye çalışıyorum. Bir de dün diyor ki günler akıp gidiyor, gezip eğlenip mutlu olmak varken ben Ayşe'nin tribini, suratını çekiyorum. Ben de bunu istiyorum ya zaten, gezip eğlenmek. Bunları yapmadığımız için tartışıyoruz ya zaten. Çiftler sürekli evde bir şey paylaşmadan uyursa, işe gidip gelmesi ne kadar sağlıklı? Nasıl tartışma çıkmasın ki? Ama ben onun istediğini de anladım. O, normal işe gidip geleyim, evle ilgileneyim, arada bir, sık sık değil, arkadaşlarımla dışarı çıkayım, ona hiç karışmayayım, onunla hiç ilgilenmeyeyim. Susayım kısacası. Ben de onu sevdiğim için böyle davranamadım işte. Yoksa böyle olmakta ne var, mis. Ama ben hep hayatımda onu da istedim, onunla da bir şeyler paylaşmak istedim. Ama onun içinden gelmiyormuş, kısacası bunu yapmasını da ben hak etmiyormuşum.