İnsancıklar adlı kitabı okudunuz mu?

"Ah niçin kuşlar kadar hür değilim? Beni duvarlar arasına esir eden bu bağlardan nasıl kurtulacağım?"

...

"Buraya taşınmakla çok iyi ettim. Artık her gün, uzaktan da olsa, seni görebileceğim. Bu odayı kiralamakla iki güneşe birden kavuştum. Biri vücudumu, öbürü kalbimi ısıtıyor."

...

"Yemez içmez, ders vererek kazandığı birkaç kuruşu kitaba yatırırdı. Giyecek doğru dürüst elbisesi yoktu; ama çok pahalı kitapları vardı. Odasına çekilir, gece yarılarına kadar kitap okurdu."

...

"Siz de tıpkı benim gibisiniz. İnsanlardan kaçıyorsunuz. Bazen kendimi o kadar yalnız ve kimsesiz hissediyorum ki; aklımı kaçıracak gibi oluyorum."

...

"Ormandaki vahşi hayvanlar bile bunların yaptığını yapmıyor. Karınları tokken, kendilerinden zayıf hayvancıklara dokunmuyorlar. Bu insan kılığına bürünmüş canavarlar, yedikleri önlerinde, yemedikleri arkalarında olduğu halde; kendilerine zararı dokunmayan bizim gibi insancıklara zulmediyorlar."

...

"Zenginler, yoksulların kötü talihlerinden yüksek sesle yakınmalarından hiç hoşlanmazlar. Bu onlara arsızlık, yüzsüzlük gibi rahatsız edici gelir. Yoksulluk elbette rahatsız edicidir. Yoksulun inlemesi, zenginin keyfini kaçırır. Nedendir dersin? Vicdanları rahatsız olduğu için mi keyifleri kaçıyor?"

...

"Dünyada kaçınılmaz bir gerçek varsa, o da ölüm. Nerede, ne zaman ve nasıl seni yakalayacağını bilemiyorsun."

İnsancıklar - Fyodor Dostoyevski

#KitaplarKalpKırmaz