Türkiye'deki insanlar neden üzerinde yaşadığı tarihi ve kültürel zenginliğin farkında değil?

Tespitlerinize ve getirdiğiniz eleştirilere baştan sona katılmamak elde değil. Gerçekten de dünyanın en zengin açık hava müzesinin üzerinde oturup, o zenginliğe en çok hoyratlık eden toplumlardan biri olduk ne yazık ki.
Bahsettiğiniz Menderes dönemi imar hareketlerindeki Mimar Sinan eseri kıyımı, sadece İstanbul'un fiziki dokusunu değil, aslında tarihsel hafızasını da baltaladı. Keza Side gibi muazzam bir antik kentin üzerine beton döküp dükkan dikmek, uzun vadeli bir devlet politikasının ve kültürel koruma bilincinin değil; günübirlik rant hırsının acı bir faturasıdır.
Mısır ve Oryantalizm konusundaki tespitiniz ise meselenin özünü çok iyi özetliyor. Biz yüzyıllarca o topraklara sadece idari ve askeri olarak hükmettik; ancak batı dünyası oraya 'bilimsel ve entelektüel bir merakla' gitti. Napolyon Mısır’a askerden çok bilim insanı ve mühendis götürürken, bizim coğrafyayı tanıma ve anlamma gibi bir derdimiz maalesef yoktu. Bugün Bergama Sunağı Berlin’de, Troya hazineleri Rusya’da ve Almanya’da, binlerce Anadolu eseri British Museum’daysa; bu durum batının sömürgeci kurnazlığı kadar, bizim zamanında o eserleri 'taş parçası' görüp göz yummamızın, hatta bazen hediye etmemizin bir sonucudur.
Geçmişi geri getiremeyiz belki ama en azından bugün elimizde kalanları korumak, kaçırılanları hukuki yollarla geri istemek ve her şeyden önemlisi eğitim sisteminde bu 'kültürel miras' bilincini yeni nesillere aşılamak zorundayız. Yoksa kendi toprağında mülteci, kendi tarihine yabancı bir toplum olmaktan kurtulamayacağız.

Bence en büyük sebep eğitimsizlik ve cehalet. Tarihimize, dilimize, kültürümüze yeterince sahip çıkamadık; yeni yeni farkına varıyoruz ama durum pek değişmiyor. Mesela tarih bilinci konusunda şöyle bir yanılgı var: Tarihi sadece tek bir imparatorluktan ibaret görmek doğru değil. Biz önce de vardık, sonra da varız; tarihi tek bir döneme indirgemek eksik bir bakış olur. Kültür bilinci de aynı şekilde zayıf. Geleneklerimizi, örflerimizi, adetlerimizi bir kenara bırakıp yerine uyduruk şeyler koyduk. Bunu batıya yıkmak da bence işin kolayına kaçmak olur; sorun bizim kendi tavrımızda. Dil bilincini de kaybettik: güzel konuşmayı, doğru hitap etmeyi unuttuk, dilimizden argo ve kaba sözler eksik olmuyor. Keşke sorun sadece tarih boyutuyla sınırlı olsa; her şey baştan sıkıntılı. Bunları bir ortamda söyleyince vatanı sen mi kurtaracaksın gibi tepkiler de duyuyoruz; ama ben konuşmazsam, başkası konuşmazsa bu iş nasıl çözülecek? Bu konuda gerçekten dertliyim; yazılacak çok şey var ama işte olmuyor.