Yazdığım ‘Geceye Karşı’ şiiri nasıl olmuş, samimi şiir eleştirisi yapar mısınız?

Geceye Karşı

Sönmeden önce son kıvılcımı avuçlarında tut,
Akşam ağırlaşsa da bırakma içindeki ateşi;
Karanlık yaklaşırken başını göğe kaldır, unutma.

Sessiz adamlar bilirler, taşın altında kalır sesleri,
Fakat bir söz, yıllar sonra bile çatlatabilir gecenin duvarını;
Sönmeden önce son kıvılcımı avuçlarında tut.

Yorgun olanlar döner evlerine, ceplerinde kırık hevesleri,
Bir zamanlar büyük sandıkları şeylerin küçüldüğünü görürler;
Karanlık yaklaşırken başını göğe kaldır, unutma.

Gençliğini rüzgâra savuranlar, geç anlar kendi izlerini,
Ardında bıraktığı ayak seslerinin neden hâlâ onu çağırdığını;
Sönmeden önce son kıvılcımı avuçlarında tut.

Gözleri perde perde kapananlar bile seçebilir uzak denizleri,
Çünkü bazı manzaralar gözle değil, kaybetmeden önceki kalple görülür;
Karanlık yaklaşırken başını göğe kaldır, unutma.

Ve sen, benim babam, akşamın kıyısında beni duyabilirsen eğer,
Bana susmayı değil, son söze kadar ayakta kalmayı öğret;
Sönmeden önce son kıvılcımı avuçlarında tut,
Karanlık yaklaşırken başını göğe kaldır, unutma.
Yazdığım ‘Geceye Karşı’ şiiri nasıl olmuş, samimi şiir eleştirisi yapar mısınız?
Cevapla