Ütopik bir dünyada her şey mümkün olsa insanlığın en büyük ortak hayali ne olurdu?

İsterdik ütopik bir rüya,
Kuşlar söylesin, sussun dünyanın gürültüsü.
Böceklerin neşesi karışsın sabaha,
Belki de mümkündür düşlerin ülkesi.

İsterdik her mevsim biraz bahar,
Yürürdük sonsuzluğun eşiğine dek.
Gül kadar taze kalsın içimiz,
Kirli akıntılara direnerek.

Aramayalım hemen ölüm sonrasını,
Belki cevap, yaşadığımız andadır.
Onaralım hep beraber dünyanın vidasını,
Çünkü kırılan yalnız dünya değildir.

İnancımız tam, kalbimiz pak,
Bir ışık taşıyalım karanlığın içine.
Kızıl elma misali uzak bir ülkü,
Çağırsın bizi insanlığın özüne.

En büyük zaferimiz savaşmak değil,
İçimizdeki karanlığı yenmek olsun.
Çalsın şarkılar, kaçsın iblis uşaklar,
Dünyanın yüzü yeniden gülsün.

Kabul günümüzdür belki de o gün,
Ne korku kalsın ne ayrılık izi.
Kutluluklar, mutluluklar sararken cihanı,
Bir rüya değil, hakikat bulsun bizi.