Benim yazılarımın yapay zeka olduğunu söyleyenlere ilk ve son sözüm. Siz ne söylerdiniz?

Yapay zekâ olduğumu düşünenler oluyor. Gülümsüyorum. Çünkü bir yapay zekâ, hayatı yaşayamaz; sadece anlatabilir. Ben ise yazdıklarımın çoğunu yaşayarak öğrendim.

Benim cümlelerimi kitaplar besledi ama asıl kalemimi hayat eğitti. Kimi zaman bir kayıp, kimi zaman bir özlem, kimi zaman da yılların biriktirdiği sessizlik... Belki bu yüzden yazılarım bazılarına fazla düzenli ya da fazla derin geliyor.

Yine de kim ne düşünürse düşünsün, beni tanıyan bilir. Ben kelimeleri üretmiyorum; yaşadıklarımdan süzüyorum. Çünkü yapay olan bilgi verebilir, ama yaşanmışlık insana duygu verir.

@MuzipFilozof'un son sözü: Yapay zekâ cümle kurabilir; ama insanın yüreğine dokunan şey, yaşanmışlığın satırlara bıraktığı izdir.