Zaman oku ve entropi: zaman neden hep tek yöne akıyor ve uzaydan bu kadar farklı?

Einstein’dan bu yana fizikçiler uzay ve zamanı “uzay-zaman” olarak bilinen dört boyutlu bir yapı olarak düşünmüşlerdir. Ancak mekan zamanla çok temel şekillerde farklılık gösterir. Uzayda istediğimiz gibi hareket etmekte özgürüz. Fakat iş zamana geldiği zaman sıkışıp kalıyoruz.

Geçmişi hatırlıyoruz ama geleceği bilmiyoruz. Yaşlanıyoruz fakat gençleşmiyoruz. Fizikçiler buna zaman oku diyorlar. Yani zaman tek bir yöne doğru akıyor. Fizikçiler termodinamiğin ikinci yasasının bir şeyleri açıklayabileceğine inanıyor. Fiziksel bir sistemin entropisinin (kabaca, bozukluğun miktarı) zamanla arttığını ve fizikçilerin bu artışın zamana yön veren şey olduğunu düşünüyor. Örneğin, kırık bir çay fincanı bozulmamış olandan daha fazla entropiye sahiptir – ve parçalanmış çay bardakları her zaman bozulmamış olanlardan sonra ortaya çıkar, daha önce değil.

Caltech’ten Sean Carroll’a göre bulmacanın eksik parçası tam olarak da bu. “Bana erken evrenin neden düşük bir entropiye sahip olduğunu söyleyebilirseniz, o zaman geri kalanını açıklayabilirim” diyor. Whiteson’un görüşüne göre, entropi hikayenin tamamı değildir. “Bana göre” diyor, “sorunun en derin kısmı, zaman neden uzaydan bu kadar farklı?”