Roman okurken gerçekten hayatı yaşarmış gibi o duyguyu siz de hissedebiliyor musunuz?

Roman okumayı seviyorum. Özellikle kovit döneminde hiç elimden düşürmüyordum. Sanki ayrılmaz bir ikili gibi, buradada böyle kitap severlere rastlamak gerçekten mucize'dir. Çünkü burada insanlar artık sadece puana odaklandıkları için gözleri başka bir şey görmüyor.

Ama yinede senin içinde bazı moksanliklar var. Bu seni çok rahatsız ediyor. Ben seni afedersin sürüyü kollayan bir çobana benzetiyorum Öyle bir izlenim veriyorsun. Birde çok kendini desteksiz hissettiğini görüyorum. Sanki etrafından herkes kaçmış gibi, bana kalırsa çok sahiplenme , o zamanda seni kimse istemez. Dengede kal , ama kendinle barışık olarak, seneyede bir nasibiniz var inşallah,

Bunu hissetmek mümkün ama sadece duyguyu yakalayınca oluyor. Yani onun anlatmak istediği cümlelerin içine gizlenmiş gibi özellikle, tasvir konuları üzerinde bu yapılıyor.

Senin duygularında daha önceden yaşadığın bir incinmişlik senin bundan bir haz almana engel oluyor. Onuda sadece seni kıran olaydaki kişilerin sana sevmekte diyebileceğim bir duyguyla sarılmasıyla düzelebilecektir. Onundada sadece seni seven bir yakınının sana sayılmasıda bu duyguyu aşmanda sana yardımcı olabilir.

teşekkür

Rica ederim.🙂🙂

Yeterince kitap üzerine yoğunlaşılmadığındada " duygunun neresini yakalayabilirsiniz gibi bir düşünce, " bizim onu ya anladığımız ya da anlayamadığımız içerikte " ne anlatılıyor ya " şeklindede ifade edebileceğim bir durum ortaya çıkıyor. Konuyu tam anlayamamak gibi.