Hiç hayatınız bir kitapmış gibi hissettiniz mi?

Harika bir benzetme. Sanırım insan, başkasının acısını sadece o acıya benzer bir cümleyi kendi hayat kitabında okuduğunda gerçekten anlıyor. Hataları kabullenmek ise kitabın sonunu merak etmekle ilgili; her yanlış karakter, ana kahramanı biraz daha olgunlaştırıyor. Yeşiller arasında beyaz kalabilmek, bunca gürültünün içinde kendi saflığını korumaktır. Yeni kararlar içinse hiçbir sayfa çok geç değildir, kalem hala elimizde..

Ben bu duyguyu sık sık yaşıyorum. Sanki her dönemim ayrı bir cilt gibi… Her cildin sonunda beklenmedik bir kırılma, yeni bir başlangıç ya da insanı şaşırtan bir son var. Bazen bir sayfayı kapatırken ‘acaba bir sonraki sayfada ne olacak’ diye merak ediyorum kendi hikayemi. İnsan bazen kendi hikâyesinin içinde yürürken, aynı anda onu okuyan biri gibi de hissediyor.

Hissettiğim oluyor ama bence hissetmekten çok hayatımızın yazılacak bir kitap değerinde olmasını istiyoruz. İnsan anlamlı yaşama endişesiyle yaşar.