Bazen sadece bir bakışın içinde koca bir roman yattığını düşündüğünüz oluyor mu, ne zaman, nasıl?

insanın gözlerinin yalan söylemeyeceğini düşünen biriyim ancak bakışlar bile yanıltabiliyormuş meğer, yakın zamanda canımdan çok sevdiğim, çok sevildiğim ve en değer gördüğüm insan öğretti bunu bana. hep çok minnettarlıkla ve hayranlıkla bakardı bana sevdiğim, hiç şüphe etmezdim masum gözlerinin, bakışlarının samimiyetinden. giderken beni hala çok sevdiğini söyledi, son görüntülü konuştuğumuzda bana hala eskisi gibi bakıyordu ve ben son an bile en ufak bir samimiyetsizlik hissetmedim. çünkü bana nasıl baktığını gördüm. beni nasıl sevdiğine şahit oldum. şimdiyse geceleri gözlerime uyku girmiyor düşünmekten. bana bu şekilde bakan ve hatta bakmaya bile kıyamayan naif bir insan, nasıl oldu da böyle kıyabildi bana? paramparça olacağımı bile bile nasıl gidebildi? bir insanı hayata aşık eden, gözlerine hiç sönmeyecek bir ışıltı veren kişiyle, ölmek isteyecek kadar hayattan soğutan, sabahlara kadar nefessiz kalana kadar ağlatan kişi nasıl oluyor da aynı kişi olabiliyor? insan bir zaman sonra hiç inanmak istemese de sorgulamaya başlıyor acaba gerçek miydi sahte miydi diye... belki de ben kafamda büyüttüm, belki ben görmek istediğim şekilde gördüm ama sanmıyorum.

fazla uzun yazdıysam kusuruma bakmayın, biraz sorularınıza ve yanıtlarınıza göz attım. çok naif bir insansınız beni anlayabileceğinizi düşündüm ve içimdekileri biraz da olsa sizinle paylaşmak istedim🌸🌷