Sizce hikayeler mi gerçek olunca güzel, yoksa gerçekler mi hikaye olunca güzel?

İkisi de başka türlü güzel. Hikayeler gerçek olduğunda o “masal bu ya” dediğin şey karşına çıkıveriyor, insan şaşırıyor. Ama gerçekler hikayeleşince de acılar biraz hafifliyor, anlam kazanıyor. Bence asıl güzel olan, gerçekle hikaye arasındaki o ince çizgide gezinebilmek. Ne tamamen kurguya kaçıp hayal satmak, ne de gerçeğin ağırlığında ezilmek. Yani cevap: her şeyin tadı kaçmadan, biraz hikaye biraz gerçek. İkisinin kıyısında yaşamak güzel. Sanırım böyle.