Hiç kalbinizin mutmain olduğunu hissettiniz mi?

Bazen ruh sebepsiz bir kederin dumanlı sisinde kaybolur da aslında o sisin ardındaki güneşin yani Yaradan’ın o şefkatli davetinin farkına ancak bu kalbi teslimiyetle varır. Hüznün o kadife dokunuşunu ilahi bir hatırlatış olarak kabullenmek yorgun bir göçmen kuşun fırtınanın ortasında tam da kanadı kırılacakken sıcak bir yuvaya süzülüşü kadar tazeleyici ve mucizevidir. Şimdi o mutmainlik hali, yüzünüzde bir bahar dalı gibi açarken kederin aslında toprağı yumuşatan bir rahmet yağmuru olduğunu bilmenin huzuruyla nefeslenin.

Evet. Sonrası mükâleme bile doğuruyormuş. Damla sudan devam ediyorum ben. Nasip.