Sizce karanlığı neden bu kadar seviyoruz?

Kimisi kendisini kaybetmek ister, kimisi ise o karanlıkta kendine değer verdiğini söyler. Bazıları ışığa duyarlıdır. Bu nedenle gerçekten hissettiği her olgunun bir nesneden ziyade aslında düşünceden ibaret olduğunu bilir. Karanlık aslında onlar için sessizlik, güvenli alan, küçük bir durak gibi gelir.
Orada dinlenmek, kendini dinlemek ve yalnızca kendisine sarılmak ister. O gereksiz hayat kargaşasından arınıp sadece ufak bir huzur ister. İnsanlar susar, araçlar durur ve bir ölüm sessizliği hakim olur. İşte o tekillik içinde sadece sen kalırsın. Bu kadar basit ve net.

Karanlığı sevmemizin sebebi belki de onun eksiklik değil, derinlik oluşudur. Işık eşyayı gösterir ama karanlık insanı kendine gösterir. Gece, kalabalığın sustuğu, maskelerin düştüğü vakittir; kul orada ne alkış duyar ne yargı, sadece kendi kalbinin sesini. Tohum nasıl toprağın karanlığında çatlıyorsa, insan da içinin gecesinde olgunlaşır. Çünkü hakikat her zaman parlak bir ışıkla gelmez; bazen bir sükûtla, bazen bir iç ürpertisiyle gelir. Belki de karanlık bize faniliğimizi hatırlattığı için dürüst gelir; faniliğini idrak eden kalp ise asıl Nura yaklaşır.