Karanlığınızı seviyor musunuz?

Dürüst olmam gerekirse; evet, karanlığımı seviyorum. Ama bu onu her zaman kucakladığım ya da içinde olmaktan çok mutlu olduğum anlamına gelmiyor. Güneş her şeyi net gösterir ama bazen detayları kör eder. Karanlıkta ise sadece gerçekten parlayan şeyleri görebiliyorum. Kendi hatalarımı, kıskançlıklarımı, korkularımı ve aslında ne kadar kırılgan olduğumu o karanlıkta kabullendim.

Karanlık bazen en güvenli sığınaktır. İnsanların göremediği şeyleri incitemeyeceği bir sığınak. Belki bir savunma mekanizması, belki de sadece bir dinlenme alanı. Herkesin girmesine izin vermediğim bir oda gibi düşün. Karanlık olup olmadığını bilmiyorum ama orası benim 'özel alanım'. Ve evet, orayı seviyorum..

Karanlık bir yanım yok diyen, yalan söyler. Her insanın içinde karanlık bir yönü vardır. Carl Jung'un gölge yanımızla alakalı teorisi vardır hatta. Her zaman uğramasam da, arada ziyaret ederim. İyidir aramız :))