Sizce bu tablo ne anlatmak istiyor?

Konstantin Korobov’un Agnus tablosuna baktığınızda aslında ilk hissettiğiniz şey o ağır, neredeyse elle tutulur hale gelmiş olan sessizlik oluyor. Sanatçı burada sadece bir figür çizmemiş, sanki bir ruh halini ya da insanlık tarihinin en eski duygularından biri olan o saf masumiyetin kurban ediliş hikayesini tuvale hapsetmiş gibi. Tablonun ismi zaten Latincede kuzu anlamına geliyor ve bu da bizi doğrudan o kadim kurban etme metaforuna götürüyor. Ancak Korobov bunu yaparken öyle klasik, kanlı canlı bir sahne değil de çok daha rafine, çok daha melankolik bir yol seçmiş.
​Figürün duruşundaki o kırılganlık aslında hepimizin içinde bir yerlerde sakladığı, dış dünyaya karşı savunamadığı o en yumuşak tarafımızı temsil ediyor. Işığın kullanımı ise tam bir ustalık işi; sanki ışık figürün üzerine sadece onu aydınlatmak için değil, aynı zamanda onun yalnızlığını ve etrafındaki o uçsuz bucaksız karanlığı daha da belirginleştirmek için düşüyor. Renklerin o solgun, neredeyse yaşamın kıyısındaymış hissi veren tonları, izleyiciye bir tür yas tutma hali yaşatıyor. Ama bu bağırıp çağıran bir yas değil, daha çok kabullenilmiş, içe dönük ve vakur bir keder gibi.
​Dikkatli baktığınızda o figürün üzerindeki detayların, teninin dokusunun ne kadar gerçekçi ama bir o kadar da dünyevi olmayan bir havada olduğunu görüyorsunuz. Korobov burada modern zamanın o karmaşık, gürültülü yapısından tamamen kopup bizi çok daha zamansız bir yere davet ediyor. Agnus aslında bize şunu soruyor: Dünyanın bu kadar sert, bu kadar karanlık olduğu bir yerde masum kalmak mümkün müdür, yoksa masumiyet doğası gereği her zaman kurban edilmeye mi mahkumdur? Tablodaki o çocuksu ama bir o kadar da yaş almış gibi duran ifade, sanki dünyanın tüm yükünü o incecik omuzlarında taşıyormuş hissi veriyor insana. Hiçbir fazlalık yok, abartılı bir duygu gösterisi yok, sadece o çıplak ve savunmasız gerçeklik var. Bu tabloyu uzun uzun izlediğinizde sanki o figürün nefes alıp verişini duyabiliyorsunuz ama o nefes bile o kadar hafif ki, sanki her an kesilecekmiş ve geriye sadece o derin karanlık kalacakmış gibi bir boşluk hissi bırakıyor içinizde. Saygılarımla...

Toplum baskısıyla hata yapmak aşağdaki kurda bak yaptığından memnun değil ve diğerleri gibi öfkeyle değil kuzuya hüzünle bakıyor ama yine de sürüsüne uymak zorunda kalmış kurt kuzuyu yemek zorunda yoksa aç kalır ama vicdani olarak bu durumdan hoşnutsuz

Kurtların arasında bir tanesinin kuzuya şefkatli tavrını ön plana çıkarmak istemiş bir çalışma ve tabii buradan bambaşka anlamlar çıkarabiliriz ama genel fikir bu