İçini yansıtan bir şiir, şarkı, resim oldu mu hiç?

"Azelya romanını baştan sona okudum Kamran

Bir daha yoluma çıkma.

Yolun açık olsun

Ben bunu ilk kez yürekten söyledim.

Ve ben bunu ilk kez böyle yürekten söyleyince;

“yolun açık olsun”

Bir dua niteliği kazandı.

Kalbim barıştı seninle böylece

Herkes ettiğini bulur;

ben de, sen de..

Bu hep böyle.

Ne çıkar ben bir kapıyı açsam

Açmasam ne çıkar? Çarpıp gitsem?

Ardındaki odalar çoktan yitmiş,

Kapılar yansa, ne çıkar…

Benim şu hayatta yaptığım en iyi ikinci iş;

-ki beni bilirsin kendimle ilgili çok hoş düşüncelerim yoktur

benim şu hayatta yaptığım en akıllıca iş;

Oltamın ucuna, uçurtma takıp

Gökyüzü avlamaktır.

Benim şu hayatta yaptığım en iyi sonuncu iş;

Kafamı duvarlara çarpıp çarpıp,

nihayet anlamaktır.

Diyeceğim o ki;

Kan revan bir ahmaklıktır…

Benim şu hayatta yaptığım en iyi üçüncü iş.

Ne çıkar sarsan yaramı?

Sarmasan, öldürsen ne çıkar..

Ben çoktan tükürmüşüm ciğerimi.

Nefes olsan, ne çıkar.

Benim şu hayatta yaptığım en berbat doksan sekizinci iş;

Almak seni. Çoğaltmak. Kendime katmaktır…

Benim şu hayatta yaptığım en berbat doksan dokuzuncu iş;

Tutup seni düşlerime yakıştırmaktır.

Ne çıkar rüyalarıma girsen?

Rüyalarımdan gitsen ne çıkar?

Ben çoktan ağlamışım gözlerimi.

-görmüyorum artık seni

Sen var olsan ne çıkar, olmasan ne çıkar.''